Από το προζύμι μέχρι την κατεψυγμένη ζύμη, ένας καθηγητής αναλύει τις διατροφικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές προεκτάσεις του ψωμιού στην Ελλάδα
Γράφει ο κ. Γεώργιος Ζακυνθινός, καθηγητής Τεχνολογίας, Ασφάλειας και Ανάπτυξης Λειτουργικών Τροφίμων και Υγειοπροστατευτικών Προϊόντων στη Δημόσια Υγεία, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής
Το ψωμί υπήρξε πάντα κάτι περισσότερο από τροφή· είναι σύμβολο πολιτισμού, μνήμης και κοινότητας. Από τα πρώτα καρβέλια των αρχαίων πολιτισμών μέχρι το «καρβέλι του φούρνου της γειτονιάς», το ψωμί εξέφραζε τη σχέση του ανθρώπου με τη γη, το μόχθο, αλλά και τη συντροφικότητα.
Στη σύγχρονη εποχή, ωστόσο, το ψωμί έχει υποστεί μια βαθιά μεταμόρφωση. Η παραδοσιακή διαδικασία ζυμώματος και ωρίμανσης έχει αντικατασταθεί από βιομηχανικά πρότυπα παραγωγής. Πολλά ψωμιά που εμφανίζονται ως «φρέσκα» είναι στην πραγματικότητα κατεψυγμένα προϊόντα, τα οποία ψήνονται επιτόπου σε φούρνους ή σούπερ μάρκετ για να αποκτήσουν το άρωμα του «φρεσκοφουρνισμένου». Έτσι, το ψωμί διατηρεί την εικόνα του φρέσκου, αλλά έχει χάσει σε ζωντάνια, διατροφική αξία και τοπικότητα.
