Όλο το χρυσάφι της Θράκης δεν αξίζει όσο η ζωή ενός παιδιού.
Με αυτή τη φράση, οι Χρήστος Κηπουρός και Πασχάλης Χριστοδούλου παρεμβαίνουν ξανά στη συζήτηση για τις εξορύξεις, εκφράζοντας ξεκάθαρη και αυστηρή στάση.
Στρέφουν την κριτική τους όχι μόνο στις εταιρείες, αλλά κυρίως στην πολιτική διαχείριση, κατηγορώντας την κυβέρνηση και τοπικούς φορείς ότι προωθούν ανοιχτά τα σχέδια, λειτουργώντας περισσότερο ως μεσολαβητές συμφερόντων παρά ως προστάτες του δημόσιου καλού.
Για τη Θράκη και τον Έβρο τονίζουν ότι τέτοιες επενδύσεις δεν είναι ούτε τυχαίες ούτε αθώες, αλλά μέρος μιας επαναλαμβανόμενης πολιτικής πρακτικής που συνεχίζεται ανεξάρτητα από κυβερνήσεις.
Επεκτείνουν την ευθύνη συνολικά στο πολιτικό σύστημα, μιλώντας για «πρώην, νυν και επόμενους», ενώ προτείνουν συμβολικά μια «Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία», με αναφορά στον Αριστοτέλη και τον Δημόκριτο ως πρότυπα σκέψης.
Η παρέμβασή τους δείχνει πως το ζήτημα παραμένει ανοιχτό και βαθιά πολιτικό, με το βασικό ερώτημα να παραμένει το ίδιο.
Ποια ανάπτυξη θέλουμε και με ποιο κόστος;
