Με αφορμή τη νέα γενιά που μεγαλώνει βυθισμένη σε οθόνες των κινητών, πριν καλά καλά μάθει να μιλά ή να περπατά, η Γάτα δεν θα μπορούσε να το αφήσει ασχολίαστο. Καθώς ανησυχεί, βλέποντας μικρά πλάσματα, να χάνουν την επαφή με τον πραγματικό κόσμο!
Τα παιδιά πλέον και δυστυχώς, μεγαλώνουν σε έναν κόσμο, μακριά από τη φύση και το παιχνίδι, αλλά με ένα κινητό στο χέρι, πριν προλάβουν να καταλάβουν τον κόσμο γύρω τους, σπαταλώντας άσκοπα το χρόνο τους. Τραγικό!
Η τεχνολογία είναι ανθρώπινο επίτευγμα και την καλωσορίζουμε, όμως η χρήση της χωρίς μέτρο, ιδιαίτερα σε αυτές τις τρυφερές ηλικίες, μοιάζει περισσότερο με παραίτηση παρά με πρόοδο. Αντί τα παιδιά να τρέχουν, να πέφτουν, να λερώνουν τα γόνατα τους και να ανακαλύπτουν τον χώρο με το σώμα και τις αισθήσεις τους, συχνά καθηλώνονται μπροστά σε μια οθόνη για να «ηρεμήσουν». Κάπως έτσι, χάνεται σταδιακά η επαφή με τη φύση και το παιχνίδι. Όταν ένα παιδί τεσσάρων ετών μαθαίνει να χειρίζεται μια οθόνη πριν μάθει να επικοινωνεί ουσιαστικά με έναν άνθρωπο, τότε κάτι δεν πάει, καλά.
Το ζήτημα σαφώς και δεν είναι η απόλυτη άρνηση των κινητών, αλλά ο χρόνος και ο λόγος της χρήσης τους. Ένα παιδί χρειάζεται πρώτα να μάθει να στέκεται, να μιλά, να ακούει, να βαριέται. Όταν τα κινητά δίνονται πρόωρα, οι συνέπειες δεν είναι άμεσες αλλά συσσωρεύονται και εμφανίζονται αργότερα, αιφνιδιάζοντας τους ίδιους τους γονείς.
Τα κινητά είναι εργαλεία, όχι παιχνίδια ανάπτυξης. Όπως κανείς δεν θα έδινε σε ένα παιδί μια συσκευή κουζίνας για να απασχοληθεί, έτσι χρειάζεται προσοχή και όρια στη χρήση της ψηφιακής συσκευής.
Το μεγάλωμα ενός παιδιού απαιτεί χρόνο, παρουσία και αντοχή, στο θόρυβο και στην αταξία που φέρνει το αληθινό παιχνίδι. Εκεί, μέσα σε αυτή τη φαινομενική αταξία, χτίζεται ο άνθρωπος.
