Με αφορμή την πρόσφατη τοποθέτηση του αντιδημάρχου για τον έλεγχο των τομών και τον νέο κανονισμό που εφαρμόζει ο Δήμος Αλεξανδρούπολης, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει ότι, σε επίπεδο διακηρύξεων τα λόγια κινούνται στη σωστή κατεύθυνση. Τάξη, κανόνες, έλεγχος, ευθύνη των εταιρειών, όλα ακούγονται αυτονόητα και απαραίτητα. Κανείς δεν διαφωνεί ότι οι συνεχείς παρεμβάσεις για δίκτυα, από οπτικές ίνες μέχρι φυσικό αέριο, χρειάζονται αυστηρό πλαίσιο.
Ωστόσο, η εικόνα της ίδιας της πόλης αφηγείται μια διαφορετική ιστορία. Οι δρόμοι της Αλεξανδρούπολης παραμένουν γεμάτοι λακκούβες, καθιζήσεις και πρόχειρα μπαλώματα που σε πολλά σημεία θυμίζουν περισσότερο εγκατάλειψη παρά οργανωμένο αστικό περιβάλλον. Η καθημερινότητα οδηγών και πεζών διαψεύδει τη θεσμική αισιοδοξία, καθώς η φθορά δεν είναι μεμονωμένη αλλά εκτεταμένη και επίμονη. Σε ορισμένες γειτονιές μάλιστα, η κατάσταση παραπέμπει σε υποδομές άλλων εποχών, σίγουρα όχι σε μια πόλη που θέλει να παρουσιάζεται ως σύγχρονο αναπτυξιακό κέντρο.
Το ερώτημα λοιπόν, δεν είναι αν υπάρχει κανονισμός, αλλά αν εφαρμόζεται με τρόπο που αποδίδει απτό αποτέλεσμα. Διότι όταν η άσφαλτος καταρρέει λίγους μήνες μετά την αποκατάσταση, όταν οι τομές «κάθονται» και οι λακκούβες πολλαπλασιάζονται, η ευθύνη δεν μπορεί να μετατίθεται διαρκώς σε παθογένειες του παρελθόντος ή σε κενά του εθνικού πλαισίου.
Καλά τα λέει ο αντιδήμαρχος. Η ανάγκη για έλεγχο και θεσμική θωράκιση είναι υπαρκτή. Όμως η πόλη δεν κρίνεται από τα κείμενα των κανονισμών, αλλά από την κατάσταση των δρόμων της. Και εκεί, η πραγματικότητα παραμένει σκληρή και απολύτως ορατή στους οδηγούς που προσπαθούν να αποφύγουν την επόμενη λακκούβα.
