Ο Έβρος δεν είναι απλώς ένας νομός στον χάρτη. Είναι σύνορο, μνήμη, καθημερινή αγωνία και ταυτόχρονα μια περιοχή που εδώ και χρόνια νιώθει ότι βρίσκεται στο περιθώριο της κεντρικής πολιτικής συζήτησης, μέχρι τη στιγμή που κάτι «χτυπάει καμπανάκι».
Τις τελευταίες εβδομάδες ο θόρυβος γύρω από τον Έβρο δεν είναι τυχαίος.
Οι παρεμβάσεις του Νίκου Δένδια έφεραν ξανά στο προσκήνιο ένα θέμα που οι τοπικές κοινωνίες συζητούν χαμηλόφωνα εδώ και καιρό, τις αγοραπωλησίες ακινήτων στην παραμεθόριο και το πού οδηγεί αυτή η κατάσταση αν αφεθεί ανεξέλεγκτη.
Όσα είπε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας δεν ήταν απλώς μια αυστηρή πολιτική δήλωση. Ήταν μια καθαρή τοποθέτηση ότι ο Έβρος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια οποιαδήποτε περιοχή real estate. Η απαγόρευση πώλησης ακινήτων σε πολίτες τρίτων χωρών στην παραμεθόριο και η πρόθεση αυστηροποίησης του πλαισίου, αγγίζουν νεύρο. Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για επενδύσεις ή για τουριστική κίνηση, αλλά για εθνική ασφάλεια, κοινωνική συνοχή και τελικά για το ποιοι θα ζουν και θα αποφασίζουν σε αυτόν τον τόπο τα επόμενα χρόνια.
Ο Έβρος κουβαλά και ένα ακόμη βαρύ φορτίο, το δημογραφικό. Χωριά που αδειάζουν, νέοι που φεύγουν, σπίτια κλειστά και χωράφια εγκαταλελειμμένα. Σε αυτό το τοπίο, οι μαζικές αγοραπωλησίες ακινήτων από ξένα συμφέροντα, ακόμη κι αν γίνονται μέσω «παραθύρων» ή ενδιάμεσων σχημάτων, δεν είναι μια ουδέτερη οικονομική πράξη. Είναι ένας παράγοντας που μπορεί να αλλοιώσει σταδιακά τον κοινωνικό ιστό και να παγιώσει την ερήμωση, αντί να την αναστρέψει.
Κανείς στον Έβρο δεν δαιμονοποιεί τους Τούρκους τουρίστες. Το αντίθετο. Η αγορά της Αλεξανδρούπολης, της Ορεστιάδας και των γύρω περιοχών έχει δει ανάσες ζωής χάρη στην τουριστική κίνηση, στα μαγαζιά που δουλεύουν, στα ξενοδοχεία που γεμίζουν. Άλλο όμως ο επισκέπτης και άλλο ο ιδιοκτήτης γης σε μια ευαίσθητη παραμεθόριο. Εκεί χρειάζεται καθαρή γραμμή. Η φιλοξενία δεν μπορεί να μετατραπεί σε άναρχη μεταβίβαση περιουσίας, χωρίς αυστηρό έλεγχο και ξεκάθαρα όρια.
Το κρίσιμο σημείο και εκεί που πρέπει να σταθεί η πολιτεία, είναι τα μέτρα που θα εφαρμοστούν από εδώ και πέρα. Δεν αρκεί μια εξαγγελία ή μια αυστηρή δήλωση. Χρειάζεται πραγματικός έλεγχος, διαφάνεια στις εγκρίσεις, κλείσιμο των θεσμικών κενών και ταυτόχρονα ενεργή στήριξη των ντόπιων κατοίκων για να κρατήσουν την περιουσία τους. Γιατί όταν ο Έβρος αδειάζει και φτωχαίνει, τότε οποιαδήποτε «αγορά» φαντάζει δελεαστική, ακόμη κι αν μακροπρόθεσμα είναι επικίνδυνη.
Ο Έβρος δεν ζητά προνόμια.
Ζητά κανόνες, προστασία και ένα σχέδιο που να συνδέει την ασφάλεια με την ανάπτυξη και το δημογραφικό. Αν δεν μπει τώρα ένα στοπ στις ανεξέλεγκτες αγοραπωλησίες και αν δεν δοθούν κίνητρα για να μείνουν και να επιστρέψουν άνθρωποι στον τόπο τους, τότε ο θόρυβος που ακούμε σήμερα θα μετατραπεί αύριο σε σιωπή. Και η σιωπή, ειδικά στα σύνορα, είναι πάντα το πιο ανησυχητικό σημάδι.
Χ.Δ
H ΓΑΤΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ
