Με αφορμή τη συζήτηση για την απαγόρευση των social στους κάτω των 16, η Γάτα έχει θέμα!
Εδώ στη Γάτα συμφωνούμε με τον περιορισμό στα παιδιά, όμως γυρίζουμε τον καθρέφτη προς τους άνω των 50 και λέμε ξεκάθαρα ότι εκεί συχνά βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα, ειδικά στο Facebook, όπου γίνεται χαμός.
Ναι, να κοπούν τα social media στους κάτω των 16. Χωρίς μισόλογα και χωρίς φόβο μην παρεξηγηθούμε. Τα παιδιά δεν έχουν ακόμη τα φίλτρα, την εμπειρία και την άμυνα για έναν ψηφιακό κόσμο που είναι φτιαγμένος να εθίζει, να τραβάει, να ρουφάει χρόνο και προσοχή. Αυτό δεν είναι θεωρία, είναι σχεδιασμός. Αλγόριθμοι, ατελείωτο scroll, ντοπαμίνη σε δόσεις. Όποιος λέει ότι ένα παιδί μπορεί να σταθεί ισότιμα απέναντι σε αυτό, απλώς κοροϊδεύει τον εαυτό του.
Όμως αν μιλάμε σοβαρά, ας μιλήσουμε μέχρι τέλους. Γιατί αν πρέπει να μπει όριο στους κάτω των 16, τότε πρέπει να μπει και στους άνω των 50. Και ναι, αυτό ενοχλεί. Γιατί εκεί δεν μιλάμε για αθωότητα ή απειρία, αλλά για καθαρή τοξικότητα. Εκεί που το Facebook μετατρέπεται σε καφενείο χωρίς πόρτα, χωρίς όρια και χωρίς φρένα. Μίσος, μνησικακία, ξεσπάσματα, χαρακτηρισμοί, κατάρες, εμφύλιοι κάτω από κάθε ανάρτηση. Άνθρωποι που στην πραγματική ζωή δεν θα τολμούσαν να πουν λέξη, στο πληκτρολόγιο γίνονται τιμητές, δικαστές και δήμιοι.
Τα social media σήμερα είναι όπλο. Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά. Είναι σαν ένα μαχαίρι. Στο ένα χέρι κόβει ψωμί, στο άλλο σκοτώνει. Δεν φταίει το εργαλείο, φταίει ποιος το κρατά και πώς το χρησιμοποιεί. Υπάρχουν άνθρωποι που ενημερώνονται, επικοινωνούν, δημιουργούν, βρίσκουν κοινότητες και φωνή. Και υπάρχουν άλλοι που απλώς βγάζουν ό,τι πιο σκοτεινό κουβαλάνε, χωρίς καμία επίγνωση, χωρίς καμία ευθύνη.
Οι νέοι κάνουν λάθη, πειραματίζονται, προκαλούν, πολλές φορές ξεπερνούν τα όρια. Είναι αναμενόμενο. Οι μεγάλοι όμως δεν έχουν αυτό το άλλοθι. Κι όμως, είναι αυτοί που ανεβάζουν τα πάντα. Σπίτια, παιδιά, εγγόνια, πινακίδες αυτοκινήτων, τοποθεσίες, προσωπικές στιγμές, ιατρικά, οικογενειακά, οικονομικά. Τα δίνουν όλα μόνοι τους και μετά ουρλιάζουν ότι τους παρακολουθούν, ότι τους κλέβουν δεδομένα, ότι «το σύστημα» τους κυνηγά. Λες και δεν πάτησαν οι ίδιοι δημοσίευση.
Αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για προστασία, ας σταματήσουμε να παριστάνουμε ότι το πρόβλημα είναι μόνο τα παιδιά. Το πρόβλημα είναι η ανωριμότητα χωρίς ηλικία, η έλλειψη ψηφιακής παιδείας και η ψευδαίσθηση ότι η οθόνη μας δίνει ασυλία.
Τα social media δεν είναι παιδική χαρά, ούτε όμως και χώρος για ανεξέλεγκτους ενήλικες. Αν δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε χωρίς να δηλητηριάζουμε τους άλλους και τον εαυτό μας, τότε ίσως το όριο ηλικίας να πρέπει να πηγαίνει και προς τα πάνω. Και αυτό, όσο κι αν πονάει, αξίζει να ειπωθεί.
