Η Γάτα διαβάζει το «ρεπορτάζ» και ξύνει λίγο το αφτί της. Όχι από έκπληξη, από εκείνο το γνώριμο αίσθημα που έχεις όταν καταλαβαίνεις πως ο θόρυβος προηγείται της ουσίας.
Μια εκδρομή που ανακοινώθηκε, απο την αντιπεριφερειάρχη οικονομικών και προέδρου του συλλόγου Νέας Βύσσας, Φανής Μπαχαρίδου, με πρόγραμμα, με κόστος, με διαφάνεια μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας, ξαφνικά βαφτίστηκε σκάνδαλο, από τοπικό μέσο ενημέρωσης, που βλέπει παντού σκάνδαλα. Πρόκειται για το ίδιο τοπικό μέσο, ορκισμένο να “δαγκώνει” όποιον και ό,τι δεν είναι της αρεσκείας του και των συμφερόντων του!!!
Προς τι όμως όλη αυτή η υστερία που αγγίζει τα όρια της γελοιότητας;
Πού ακριβώς εντοπίζεται το μεμπτό;
Στο ότι κάποιοι άνθρωποι θέλουν να ταξιδέψουν; Στο ότι πληρώνουν από την τσέπη τους ή στο ότι η επικεφαλής ενός συλλόγου δεν έκρυψε τίποτα κάτω από το χαλί;
Η Γάτα βλέπει εδώ κάτι άλλο. Βλέπει ένα ιστολόγιο που για άλλη μια φορά στήνει μικρόφωνο απέναντι σε οποιονδήποτε φέρει το «λάθος» πολιτικό επίθετο. Όταν το όνομα είναι Τοψίδης ή άνθρωπος της παράταξής του, τότε ακόμα και ο καφές γίνεται είδηση, ειδικά αν έχει αφρό, ακόμα πιο ειδικά αν έχει και φύλλα χρυσού. Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, αν η ίδια εκδρομή είχε ανακοινωθεί από κάποιον «δικό του» πολιτικό, από αυτούς που στηρίζει, μάλλον θα διαβάζαμε για εξωστρέφεια, πολιτισμικές ανταλλαγές και άνοιγμα στον κόσμο. Τώρα όμως, βαφτίστηκε πρόκληση.
Ας σοβαρευτούμε λίγο. Δεν μιλάμε για δημόσιο χρήμα, δεν μιλάμε για απευθείας αναθέσεις, δεν μιλάμε για σκοτεινές διαδρομές. Μιλάμε για μια ιδιωτική εκδρομή, με σαφές κόστος, προαιρετικές δραστηριότητες και απόλυτη ελευθερία συμμετοχής. Όποιος θέλει πάει, όποιος δεν θέλει δεν πάει. Δεν υποχρεώθηκε κανείς, δεν επιβαρύνθηκε κανείς άλλος. Το να μετατρέπεται αυτό σε ηθικό ζήτημα αγγίζει τα όρια της γραφικότητας.
Και κάπου εδώ μπαίνει και το αγαπημένο επιχείρημα της τσέπης. Πόσα παίρνει, πόσα χαλάει, τι δικαιούται και τι όχι. Λες και από ένα εισόδημα και πάνω απαγορεύεται η απόλαυση, το ταξίδι, η εμπειρία. Λες και ο μισθός ενός αιρετού συνεπάγεται αυτόματα υποχρέωση λιτότητας και δημόσιας αυτομαστίγωσης.
Η Γάτα αναρωτιέται, πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι όποιος εργάζεται και αμείβεται αξιοπρεπώς πρέπει να απολογείται για κάθε προσωπική του επιλογή.
Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι το Ντουμπάι, ούτε τα 1.300 ευρώ, ούτε οι καμήλες στην έρημο, όπως ειρωνικά αναφέρεται στο συγκεκριμμένο ιστολόγιο. Το πρόβλημα είναι η εμμονή η οποία προφανώς εξυπηρετεί κάποια σκοπιμότητα, του αρθρογράφου. Η ανάγκη ορισμένων να βρίσκουν πάντα κάτι ύποπτο εκεί που δεν υπάρχει τίποτα άλλο από μια καθαρή, δημόσια ανακοίνωση. Και όπου υπάρχει εμμονή, παύει να υπάρχει αντικειμενική και σοβαρή δημοσιογραφία. Ξεκάθαρα. Για το λόγο αυτό, οι πολίτες έπαψαν να εμπιστεύονται και να ενημερώνονται από τα sites. Δηλαδή, οι δημοσιογράφοι, έβγαλαν μόνοι τους τα μάτια τους, με τον κιτρινισμό, την απώλεια του μέτρου, την αναξιοπιστία και απαξίωσαν τους ίδιους τους εαυτούς τους, με τον τρόπο που δημοσιογραφούν. Ο κόσμος εξ αιτίας τέτοιων ρεπορτάζ, ενημερώνεται πλέον από άλλες πηγές, η και καθόλου, δυστυχώς.
Εμείς, στη Γάτα, θα συνεχίσουμε να στεκόμαστε αντικειμενικά δίπλα σε όποιον βάλλεται άσκοπα και με δόλο. Και θα το λέμε καθαρά, χωρίς φωνές, χωρίς κραυγές.
Γιατί αλλιώς, σιγά τα αβγά.
