Στην ημερίδα της Αλεξανδρούπολης που πραγματοποιήθηκε για το δημογραφικό, ειπώθηκαν πολλά και σωστά, ακούστηκαν επιστημονικά δεδομένα, καταγράφηκαν ανησυχίες και καλές προθέσεις.
Το δημογραφικό μπήκε στο τραπέζι, συζητήθηκε σοβαρά, με συμμετοχή φορέων και πολιτών, με τίτλους που υπόσχονται μετάβαση «από τις διαπιστώσεις στις προτάσεις».
Το ερώτημα όμως παραμένει. Μετά τις κουβέντες, τι ακριβώς αλλάζει;
Το δημογραφικό στον πυρήνα του, δεν αφορά μόνο γεννήσεις. Αφορά την καθημερινότητα. Αφορά το αν ένας νέος μπορεί να δουλέψει με αξιοπρέπεια στον τόπο του, αν ένα ζευγάρι νιώθει ασφάλεια να κάνει παιδί, αν μια μάνα ξέρει ότι δεν θα τιμωρηθεί επαγγελματικά επειδή γέννησε.
Αφορά την εγκατάλειψη της περιφέρειας, την ανισότητα με το κέντρο, την απουσία ουσιαστικής κρατικής στήριξης. Όσο αυτά παραμένουν άλυτα, καμία ωραία ομιλία, κανένα συμπέρασμα ημερίδας δεν θα αντιστρέψει την πορεία.
Τα λόγια δεν κρατούν κόσμο στον τόπο του. Το δημογραφικό είναι υπαρκτό και δεν χρειάζεται νέες έρευνες για να αποκαλυφθεί.
Ο Έβρος άδειασε κυριολεκτικά. Στέγνωσε από νέους ανθρώπους, από οικογένειες, από παιδιά. Τα σχολεία μετρούν λιγότερους μαθητές, τα χωριά λιγότερες ανάσες ζωής. Και ο νομός, μικραίνει αργά και σταθερά.
Δυστυχώς, όσοι κυβερνούν, όσοι αποφασίζουν για τον τόπο, όσοι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τα πράγματα, επιμένουν να το αντιμετωπίζουν σαν ένα θέμα για ημερίδες, όχι σαν συναγερμό.
Η ευθύνη βαραίνει ξεκάθαρα τους κυβερνώντες, αλλά όχι μόνο αυτούς. Βαραίνει κάθε θεσμικό παράγοντα που γνωρίζει την κατάσταση και συνεχίζει να κρύβεται πίσω από γενικόλογες εξαγγελίες.
Το δημογραφικό απαιτεί άμεση, γενναία, πολιτική απόφαση. Απαιτεί χρήματα, προτεραιότητες, σύγκρουση με παγιωμένες λογικές. Και κυρίως απαιτεί πράξεις. Τώρα. Όχι υποσχέσεις για «στοχευμένες δράσεις» σε ένα αόριστο μέλλον, την ώρα που ο τόπος αδειάζει.
Φοβάμαι όμως, πως ίσως είναι ήδη αργά. Ίσως κάποια χωριά, κάποιες γειτονιές, να μην ξαναγεμίσουν ποτέ. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει άλλοθι για αδράνεια.
Αν κάτι επιβάλλεται σήμερα, είναι η μετάβαση από τα λόγια στην πράξη. Όχι άλλες διαπιστώσεις, όχι άλλες ημερίδες χωρίς συνέχεια. Αν δεν υπάρξει άμεση αντίδραση, με ουσιαστικά και δραστικά μέτρα, τότε το δημογραφικό δεν θα είναι πια ζήτημα προς συζήτηση. Θα είναι μια χαμένη μάχη, με ευθύνες συγκεκριμένες και βαριές.
Τέτοιες μέρες Χριστούγεννα μιλάμε για γέννηση, για ελπίδα, για νέα αρχή. Τραγική ειρωνεία. Εδώ πλέον, δεν γεννιούνται παιδιά, όχι επειδή οι άνθρωποι δεν θέλουν, αλλά επειδή δεν υπάρχουν αρκετοί για να γεννήσουν. Ο τόπος άδειασε πριν προλάβει να γεράσει. Κι έτσι τα Χριστούγεννα μένουν σύμβολο χωρίς συνέχεια, μια γιορτή γέννησης σε μια κοινωνία που μαραζώνει.
