Με αφορμή όσα βλέπει κανείς στα προφίλ τους στα social media, εκεί όπου συχνά πυκνά παρελαύνουν φωτογραφίες από επισκέψεις σε ναούς, κεριά αναμμένα, εικόνες σε πρώτο πλάνο και βλέμματα δήθεν χαμηλωμένα, νιαουρίζει σήμερα η Γάτα που όλο αυτό το βλέπει με καχυποψία. Γιατί κάτι της μυρίζει. Όχι λιβάνι. Κάτι πιο γνώριμο, πιο πολιτικό.
Εκεί καταφεύγουν συχνά, οι δικοί μας πολιτευτές, μάλλον προς αναζήτηση πνευματικής γαλήνης και ψηφοφόρων. Λογικό, θα πει κανείς. Πού αλλού βρίσκεις τόσο εύκολα συγκεντρωμένο κοινό, αν όχι στο ιερούς ναούς, ανάμεσα σε σταυροκοπήματα και ευχές για υγεία;
Ένας θαυμαστός συνδυασμός «πνευματικότητας» και αυτό-προβολής, που μόνο η Γάτα ξέρει να εκτιμά όπως του αξίζει, δηλαδή καθόλου.
Και κάθε φορά που σηκώνουν το βλέμμα από την εικόνα, ελπίζουν ο φακός να αιχμαλωτίσει ακριβώς εκείνη τη στιγμή όπου φαίνονται αγνοί, ταπεινοί, σχεδόν φωτισμένοι.
Η τέχνη του πολιτικού προσκυνήματος σε όλο της το μεγαλείο.
Όταν η πολιτική γίνεται παντού και πάντα επικοινωνία για τα μάτια του κόσμου, κάτι χάνεται στον δρόμο. Η αυθεντικότητα, το βάθος, ίσως και η ίδια η πίστη. Αλλά δεν πειράζει. Τουλάχιστον φαίνεται ωραίο στο feed!!!
Ο κόσμος όμως έχει κριτήριο – όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να τον υποτιμούν – και τους έχει πάρει χαμπάρι. Βλέπει καθαρά πότε η πίστη είναι βίωμα και πότε σκηνικό, πότε είναι σιωπή και πότε είναι πόζα. Και καταλαβαίνει πότε χρησιμοποιείται όχι για τα μέσα της ψυχής, αλλά για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σαν ακόμη ένα εργαλείο προσωπικής προβολής, καλοφωτισμένο και προσεκτικά καδραρισμένο.
Υπάρχει μάλιστα κάποιος δικός μας, που το έχει παρακάνει. Τόσο συχνά μπαινοβγαίνει σε ναούς, τόσο πρόθυμα σταυροκοπιέται μπροστά στον φακό, που μπερδεύεσαι για το αξίωμά του.
Δεν είναι κακό να γίνεται, να μοιράζεσαι δηλαδή στιγμές πίστης ή προσκυνήματος. Το πρόβλημα είναι ότι έχει χαθεί το μέτρο. Μηδέν άγαν, έλεγαν οι πρόγονοί μας. Όχι υπερβολές. Μέτρον άριστον!
Θα ήταν ίσως πιο τίμιο, πιο καθαρό, να είχε γίνει παπαδάκι, ή ιερέας, ή έστω καντηλανάφτης. Κάτι τέλος πάντων που να ταιριάζει με αυτή τη μόνιμη σχέση με το λιβάνι και τις εικόνες. Γιατί το να είσαι βουλευτής απαιτεί κάτι παραπάνω από ευλάβεια σε story και χαμηλωμένο βλέμμα την κατάλληλη στιγμή.
Η πίστη, δεν είναι αξεσουάρ ούτε προεκλογικό φυλλάδιο. Και όταν την τραβάνε από το μανίκι για να τη βάλουν μπροστά από τον φακό, εκείνη συνήθως εκδικείται. Όχι με θόρυβο, αλλά με κάτι πιο ύπουλο. Με τη σιωπηλή επίγνωση του κόσμου, που βλέπει, θυμάται και στο τέλος κρίνει. Και τότε, όσο ωραίο κι αν είναι το feed, η αλήθεια δεν χωράει πια στο κάδρο.
Η Γάτα του Έβρου
