Στον Δήμο Αλεξανδρούπολης, κάποιοι αποφάσισαν πως η μεγαλύτερη μορφή αυτοέκφρασης δεν είναι ο αθλητισμός, ούτε η δημιουργία, αλλά το σπάσιμο, το ξήλωμα και το «να τα κάνουμε όλα γυαλιά-καρφιά γιατί μπορούμε».
Υπάρχουν παιδιά που ιδρώνουν σε γήπεδα, που κυνηγούν στόχους, που μαθαίνουν να χάνουν και να ξανασηκώνονται. Και υπάρχουν κι άλλα, λιγότερο κουρασμένα αλλά πολύ πιο θορυβώδη, που προτιμούν να αφήνουν το αποτύπωμά τους πάνω σε σπασμένες κούνιες και κατεστραμμένα παγκάκια, λες και η πόλη είναι το προσωπικό τους τετράδιο βαρεμάρας.
Οι εικόνες από τις παιδικές χαρές στο ΚΑΠΗ, στην ανάπλαση και στο 3ο ΓΕΛ δεν χρειάζονται λεζάντα, είναι η πιο ειλικρινής αυτοβιογραφία των δραστών.
Ως Γάτα που κόβει βόλτες στις γειτονιές, θα πω το εξής απλό. Θέλει πολύ κόπο να φτιάξεις κάτι για όλους, αλλά ελάχιστο μυαλό για να το καταστρέψεις. Η ειρωνεία είναι πως όσοι σπάνε σήμερα, αύριο θα είναι οι πρώτοι που θα γκρινιάξουν ότι «δεν υπάρχει τίποτα σε αυτή την πόλη».
