Υπάρχουν κάτι εικόνες που δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς. Στο Δέλτα του Έβρου το νερό απλώθηκε παντού, σκέπασε χιλιάδες στρέμματα γης, δρόμους, καλαμιές, φωλιές. Κι ανάμεσα στο τοπίο της πλημμύρας, στέκουν τα άγρια άλογα. Με το βλέμμα που δεν καταλαβαίνει, γιατί η γη που τα κράτησε όρθια τόσα καλοκαίρια, το χειμώνα τα προδίδει.
Το καλοκαίρι τα βλέπεις να ψάχνουν απελπισμένα μια λακκούβα με λίγο νερό, να σκύβουν το κεφάλι σε ξεραμένες εκτάσεις, να αντέχουν τη λειψυδρία σιωπηλά, περήφανα. Και τον χειμώνα; Τον χειμώνα πνίγονται στον ίδιο τους τον τόπο, στο σπίτι τους. Σαν να τα δοκιμάζει ο τόπος ξανά και ξανά, λες και η αντοχή τους είναι ανεξάντλητη. Μα δεν είναι.
Η εικόνα σου ραγίζει την καρδιά. Τα πανέμορφα αυτά πλάσματα, δεν φωνάζουν, δεν διαμαρτύρονται. Μόνο υπομένουν.
Πόσο άδικο να πεθαίνεις από τη δίψα κάτω από τον ίδιο ουρανό που λίγους μήνες μετά θα σε πνίξει. Πόσο σκληρό να είσαι σύμβολο ελευθερίας και να εγκλωβίζεσαι στο ίδιο σου το σπίτι. Το Δέλτα δεν είναι απλώς ένας υγροβιότοπος. Είναι η ζωή τους. Κι όταν το νερό γίνεται απειλή αντί για καταφύγιο, τότε κάτι μέσα μας πρέπει να ξυπνήσει.
