Ξαφνικά θυμήθηκαν όλοι το δημογραφικό.
Σαν εκείνον τον μακρινό θείο που εμφανίζεται στο μνημόσυνο και ρωτάει με υγρό βλέμμα αν «είχε προβλήματα υγείας», ενώ τον είχε ξεχάσει ζωντανό επί δεκαετίες. Έτσι κι ο Έβρος. Τον αφήσαμε να αδειάζει αργά, ήσυχα, χωρίς φασαρία, μέχρι που έγινε αρκετά άδειος ώστε να χωράει λόγους, συνεδριάσεις και βαριά λόγια περί εθνικής ασφάλειας.
Τώρα, αίφνης, όλοι ανησυχούν. Τώρα που τα χωριά έχουν σχολεία χωρίς παιδιά, σπίτια χωρίς φώτα και καφενεία με περισσότερες καρέκλες παρά ανθρώπους. Τόσα χρόνια ο Έβρος δεν ήταν «μοντέλο», ήταν πρόβλημα, βάρος, άκρη του χάρτη. Δεν είχε panels, δεν είχε ημερίδες στο κέντρο, δεν είχε PowerPoint. Είχε όμως ανθρώπους που έφευγαν. Αθόρυβα. Χωρίς χειροκρότημα.
Τώρα ακούμε πως «αν δεν γίνει σήμερα, αύριο θα είναι αργά». Συγκλονιστικό. Μόνο που το αύριο στον Έβρο έχει περάσει προ πολλού. Πέρασε όταν έκλειναν υπηρεσίες, όταν οι νέοι έφευγαν με ένα σακίδιο, όταν το κράτος κοιτούσε αλλού γιατί δεν υπήρχαν ψήφοι, δεν υπήρχε θέα, δεν υπήρχε αφήγημα.
Και τώρα ακούμε και διαβάζουμε, προειδοποιήσεις, βαρύγδουπες φράσεις για έρημους τόπους. Λες και δεν το βλέπαμε ήδη. Λες και χρειαζόταν μεταφορά για να καταλάβουμε ότι ένας τόπος πεθαίνει, όταν τον θυμούνται μόνο για να τον χρησιμοποιήσουν ως παράδειγμα.
Ο Έβρος δεν χρειάζεται άλλες διαπιστώσεις. Τις έζησε στο πετσί του. Χρειάζεται λιγότερη συγκίνηση των σαλονιών και περισσότερη ευθύνη για τα χρόνια που όλοι, μα όλοι, έκαναν πως δεν έβλεπαν.
Η Γάτα του Έβρου
Για κάθε αλήθεια που θάβεται, υπάρχει η Γάτα που την ξεθάβει.
