Στην Ελλάδα της υπερηφάνειας και των μεγάλων δηλώσεων, είμαστε, λέει, «πρώτοι στις επιστολές». Όχι στο γράψιμο ή την αποστολή τους, αλλά στο να τις υπογράφουμε με στόμφο και να τις στέλνουμε με δραματικό ύφος προς κάθε αρμόδιο και αναρμόδιο.
Έτσι και τώρα, ο Δήμαρχος Ορεστιάδας πήρε στυλό, χαρτί, και με ύφος «ως εδώ!» απευθύνθηκε στον Πρόεδρο των ΕΛΤΑ, απαιτώντας την ανάκληση της «ανάλγητης» απόφασης να κλείσουν τα ταχυδρομεία σε Σουφλί, Τυχερό και Μεταξάδες.
Ένα έπος σε διοικητικό χαρτί, που αρχίζει με έκπληξη, περνάει στην αγανάκτηση και καταλήγει σε επίκληση στο εθνικό φρόνημα γιατί, όπως είναι γνωστό, αν δεν «φυλάττουμε Θερμοπύλες», τουλάχιστον φυλάμε γραμματοκιβώτια.
Η επιστολή είναι υπόδειγμα ρητορικής οργής. Καταγγέλλει την «πρόχειρη απόφαση», εκφράζει «βαθύ προβληματισμό» και ζητάει, σχεδόν ιπποτικά, να παραμείνουν οι υπάλληλοι στις θέσεις τους.
Γιατί αν φύγουν κι αυτοί, ποιος θα παραδώσει το εκκαθαριστικό της Εφορίας στο χέρι του παππού στο χωριό; Όμως η ουσία είναι αλλού. Οι τοπικοί άρχοντες, δεν αφήνουν τίποτα να περάσει χωρίς επίσημη επιστολή. Στην πράξη μπορεί να μη λειτουργεί τίποτα, αλλά στις επιστολές, λειτουργούν ρολόι.
Και βέβαια, όλα ειπώθηκαν με τον δέοντα σεβασμό προς τον Πρόεδρο των ΕΛΤΑ, ο οποίος φαντάζομαι διάβασε το κείμενο με την ίδια ταχύτητα που ταξιδεύει ένα γράμμα από τον Έβρο στην Αθήνα, δηλαδή κάπου μεταξύ τριών και πέντε εργάσιμων ημερών.
Στο τέλος, όπως πάντα, μένει η βεβαιότητα πως κάτι κάναμε, πως αντιδράσαμε, πως σταθήκαμε όρθιοι απέναντι στη γραφειοκρατία. Και κυρίως, πως αν μη τι άλλο, ο Δήμος Ορεστιάδας δεν θα μείνει χωρίς ταχυδρομείο. Μπορεί να μην έχει μέλλον, αλλά θα έχει αρχεία.
