Τα Χριστούγεννα κοντεύουν και γύρω μας όλα μοιάζουν να μπαίνουν σιγά σιγά σε μια γιορτινή τροχιά. Τα φώτα ανάβουν στα μπαλκόνια, οι βιτρίνες γεμίζουν λάμψη και οι καρδιές, έστω και για λίγο, ζεσταίνονται από την προσμονή.
Οι προετοιμασίες ξεκινούν με ανυπομονησία, τα δώρα τυλίγονται από νωρίς και τα χαμόγελα πολλαπλασιάζονται. Είναι οι μέρες που θέλουμε να πιστεύουμε λίγο περισσότερο στο θαύμα, στη μαγεία, στη δύναμη που έχει μια ευχή όταν λέγεται με την ψυχή.
Η Γάτα φόρεσε τα γιορτινά της, στέκεται δίπλα στο δέντρο και αρχίζει να στολίζει με σοβαρότητα σχεδόν τελετουργική, ξέρει πως κάθε μικρή μπάλα που κρεμάει δεν είναι απλώς στολίδι, αλλά μια ευχή.
Κι όμως, την ίδια στιγμή, πίσω από τη λάμψη των στολιδιών και τη γλύκα της στιγμής, τα μάτια της σκοτεινιάζουν λίγο. Θυμάται εκείνους που δεν έχουν ούτε ένα ζεστό δωμάτιο να σταθούν. Διότι ξέρει ότι, πιο πέρα από τις φωτισμένες πλατείες και τα στολισμένα δέντρα, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε ένα πιάτο φαγητό, που κοιμούνται σε παγκάκια και εισόδους πολυκατοικιών, με μοναδική συντροφιά το κρύο και τη σιωπή.
Θυμάται τους ανθρώπους στα γηροκομεία, τις ξεχασμένες αυτές ζωές, τα γεροντάκια που κρατούν στα χέρια τους αναμνήσεις αντί για δώρα και περιμένουν ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια φωνή που θα τους θυμίσει πως δεν είναι μόνοι. Εκεί, ανάμεσα σε άδεια δωμάτια και σιωπηλά παράθυρα, τα Χριστούγεννα μοιάζουν πιο βαριά, μα ίσως μια απλή επίσκεψη, ένα χαμόγελο ή μια αγκαλιά να είναι το πιο πολύτιμο στολίδι που τους λείπει.
Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο τα λαμπιόνια και τα στολίδια, αλλά το βλέμμα που στρέφεται προς εκείνους που υποφέρουν και το χέρι που απλώνεται με αγάπη.
Αυτές οι ημέρες έχουν νόημα μόνο όταν τους χωράνε όλους. Γιατί τα αληθινά Χριστούγεννα δεν λάμπουν στα στολίδια, αλλά μόνο στην αγάπη, που τολμά να απλωθεί, να αγγίξει και να ζεστάνει ακόμη και τις πιο ξεχασμένες ψυχές. Αν θέλουμε να τιμήσουμε αληθινά το νόημα τους, δεν αρκεί να στολίζουμε δέντρα, πρέπει να στολίζουμε και τις ψυχές μας.
