Η χώρα, πεθαίνει στην άσφαλτο. Θλιβερή πρωτιά των Ελλήνων. Στην κορυφή της Ε.Ε σε θανατηφόρα τροχαία!

Άλλη μια οικογένεια βυθίζεται στο πένθος. Ακόμη ένας άνθρωπος χάνεται στην άσφαλτο. Ένα λουτρό αίματος, ποτίζει τους δρόμους αυτής της χώρας, που δείχνει να έχει συμβιβαστεί με το καθημερινό της δράμα. Την καθημερινή σφαγή!!!

Κι εγώ η Γάτα, που έχω εφτά ζωές, νιώθω τον πόνο σας κάθε φορά.

Γιατί καλοί μου άνθρωποι; Γιατί δεν βάζετε μυαλό; Γιατί τρέχετε; Γιατί παίζετε με τη ζωή σας και με τις ζωές των άλλων;

Έχετε παιδιά που σας περιμένουν, μανάδες που προσεύχονται, πατεράδες που σας καμαρώνουν, αδέρφια που σας αγαπούν. Κι όμως, εσείς βιάζεστε να φύγετε. Να πάτε πού; Στον θάνατο;

Κάθε μέρα, οι ειδήσεις γεμίζουν με ονόματα που σβήνουν άδικα. Και η άσφαλτος βάφεται κόκκινη. Σε μια Ελλάδα που ήδη μαραζώνει, με την υπογεννητικότητα να χτυπάει κόκκινο, επιλέγετε εσείς οι ίδιοι να αφανίζεστε, με την ανευθυνότητά σας. 

Πίσω από κάθε «νεκρό σε τροχαίο» κρύβεται μια ολόκληρη ζωή. Κρύβεται μια οικογένεια που διαλύεται. Κρύβεται το μέλλον ενός τόπου που χάνεται. Και σαν να μην έφτανε η υπογεννητικότητα που στραγγίζει την Ελλάδα, εσείς οι ίδιοι επιλέγετε να αφανίζεστε!

Κι εγώ, που ακόμα κι ως γάτα φοβάμαι και τρέμω να περάσω τον δρόμο, σας ρωτώ. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να συνέλθετε;

Σταματήστε επιτέλους να σκοτώνεστε. Σταματήστε να βάφετε την άσφαλτο με το αίμα σας. Αν όχι για εσάς, τότε για τα παιδιά σας. Για τις οικογένειες σας. Για την Ελλάδα που αξίζει να ζήσει.

Σεβαστείτε επιτέλους τον εαυτό σας και τους άλλους. Έχετε μόνο μια ζωή και την παίζετε κορώνα-γράμματα. Εγώ έχω εφτά και ακόμα προσέχω. Τρέχω μόνο όταν με κυνηγάνε σκυλιά. Εσείς γιατί τρέχετε όταν δεν σας κυνηγάει κανείς; Άνθρωποι, μην αφήνετε την τελευταία σας βόλτα να είναι με ασθενοφόρο.

Σας το λέω λοιπόν καθαρά. Η πρώτη σας προτεραιότητα, αν θέλετε να συνεχίσετε να υπάρχετε σαν έθνος, δεν είναι ούτε τα μεγάλα λόγια ούτε οι σημαίες. Είναι να αποκτήσετε παιδεία. Να φέρεστε υπεύθυνα και να μάθετε να οδηγείτε με σεβασμό. Χωρίς αυτά το μέλλον σας, δεν θα είναι ασφαλές.

Σας αγαπώ, άνθρωποι. Γι’ αυτό σας μιλώ με σκληρά λόγια. Γιατί με πονάει να βλέπω να σβήνετε μόνοι σας. Όταν πατάτε το γκάζι πέρα από το όριο, όταν προσπερνάτε σε επικίνδυνο σημείο, όταν δε σέβεστε τους πεζούς, κουβαλάτε μια πιθανότητα θανάτου, όχι απλώς ρίσκο.

Αυτόν που σκοτώνεται στην άσφαλτο μπορεί να μην τον ξέρετε και μπορεί να είστε συνηθισμένοι στα δελτία, αλλά πίσω από κάθε νεκρό υπάρχει μια ιστορία, μια μητέρα, ένας πατέρας, ένα παιδί, ένας φίλος και συνάδελφος. 

Συνέλθετε. Για εσάς. Για εμάς. Για τις ζωές που αξίζουν να μείνουν. 

Και μην ξεχνάτε

Καλύτερα πέντε λεπτά αργοπορημένος… παρά για πάντα απών!