Ήρθαν οι Metallica. Γέμισε το στάδιο. Ήρθαν οι Iron Maiden. Πάλι το ίδιο.
Συναυλία η Άννα Βύσση, δεκάδες χιλιάδες θεατές. Και τα στάδια συνεχίζουν να βουλιάζουν από κόσμο.
Και κάπου εδώ αρχίζει ο ελληνικός παραλογισμός. Μια χώρα που δηλώνει οικονομικά διαλυμένη, κάνει sold out σε συναυλίες, festivals, beach bars και διακοπές faster κι από ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Προφανώς και δεν εκπροσωπούν 100 χιλιάδες άνθρωποι ολόκληρη την Ελλάδα. Υπάρχει κόσμος που πραγματικά ζορίζεται. Αλλά υπάρχει και μια κοινωνία που έχει μάθει να κλαίγεται με το ποτό στο χέρι και το QR του εισιτηρίου ακόμα ανοιχτό στο κινητό.
Στην Ελλάδα δεν έχουμε μόνο οικονομική κρίση. Έχουμε και κρίση μέτρου. Θέλουμε ταυτόχρονα να είμαστε και κατεστραμμένοι και VIP.
Οπότε ναι. Θα ξανάρθουν συγκροτήματα. Θα ξαναγεμίσουν στάδια. Θα ξαναγίνουν sold out. Και την επόμενη μέρα θα συνεχίσουμε να λέμε ότι “δεν υπάρχει μία”.
Όχι γιατί όλοι λένε ψέματα. Αλλά γιατί στην Ελλάδα έχουμε μάθει να ζούμε μόνιμα ανάμεσα στην ανέχεια και στην επίδειξη. Με ένα εισιτήριο συναυλίας στο ένα χέρι και έναν καβγά με την πραγματικότητα στο άλλο.
