Κάτω από τα μεσαιωνικά κάστρα και στο τέλος μιας ιδιαίτερα όμορφης διαδρομής προς την κοινότητα του Άβαντα, βρίσκεται κρυμμένος, μέσα σε ένα σπήλαιο και σκαλισμένος στην πέτρα, ο Ιερός Ναός των Αγίων Θεοδώρων.
Αυτός ο βραχώδης ναός, που με την πρώτη ματιά μας ταξιδεύει στις υπόσκαφες εκκλησίες της Καππαδοκίας, αποτελεί ένα μοναδικό μνημείο βυζαντινής τέχνης. Σκαλισμένες στον βράχο σώζονται παραστάσεις και τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα, με αναπαραστάσεις της Κοίμησης της Θεοτόκου, του Αρχαγγέλου, του Εναγκαλισμού της Θεοτόκου και της Ελισάβετ, της Παναγίας Δεομένης.
Οι τοιχογραφίες ξεχωρίζουν για την εξαιρετική τεχνοτροπία τους και αποτελούν σπάνια δείγματα μνημειακής ζωγραφικής, τόσο της μοναστικής περιόδου του 11ου αιώνα όσο και της λεγόμενης «μεταβατικής εποχής», στα τέλη του 12ου και στις αρχές του 13ου αιώνα.
Κυριαρχούν οι απεικονίσεις της Θεοτόκου, στοιχείο που ενισχύει την άποψη ότι το παρεκκλήσι ήταν αρχικά αφιερωμένο στην Παναγία.
