Tα στοιχεία της έρευνας που παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες στο δημοτικό σχολείο των Δικαίων, σοκάρουν!!
Μόλις 40 παιδιά φοιτούν στο συγκεκριμένο σχολείο. Τέσσερα από αυτά, είναι παιδιά του νηπιαγωγείου. Η Γάτα το έχει επισημάνει επανειλημμένως. Όταν δεν υπάρχουν μαθητές, δεν υπάρχει ζωή. Όταν σβήνουν οι φωνές των παιδιών, σβήνει και ο τόπος, το χωριό. Και παραδίδεται στο σκοτάδι. Εδώ κατάντησαν τον Έβρο, οι ανίκανοι πολιτικάντηδες!
Τα σχολεία κλείνουν και τα παιδιά, εξαφανίζονται σαν να τα κατάπιε η ίδια η γη που υποτίθεται πως τα μεγάλωνε. Κι έτσι, εξαφανίζεται και το μέλλον ενός ολόκληρου τόπου. Γιατί όταν ένα σχολείο κλείνει, δεν χάνεται μόνο ένα κτίριο, χάνεται η ελπίδα ότι κάτι μπορεί ακόμη να ριζώσει εκεί.
Τα στοιχεία για τον ακριτικό νομό Έβρου, δεν είναι απλώς ανησυχητικά, αλλά σοκαριστικά. Χωριά που άλλοτε έσφυζαν από ζωή μαραζώνουν αργά και κανείς δεν τολμά να πει δυνατά αυτό που όλοι ξέρουν. Χωρίς μαθητές δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο, αφανισμός! Ο Έβρος αδειάζει και όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν, ότι μαζί με τα σχολεία θάβεται και η ίδια η ζωή της ευρύτερης περιοχής.
Ο Έβρος δεν κατέρρευσε μόνος του, τον άφησαν να καταρρεύσει εκείνοι που όφειλαν να τον φυλάνε σαν κόρη οφθαλμού.
Χρόνια ολόκληρα τον θυμούνταν μόνο σε επετείους, σε επισκέψεις-αστραπή και σε μεγάλα λόγια μπροστά στις κάμερες, ενώ την ίδια στιγμή οι τάξεις άδειαζαν, τα σχολεία σφράγιζαν, τα παιδιά μάζευαν τα όνειρα τους και έφευγαν. Οι «αρμόδιοι» έβλεπαν τον νομό να μικραίνει και απαντούσαν με λόγια, υποσχέσεις και επιδόματα-μπαλώματα, λες και μπορείς να κρατήσεις ζωντανό έναν τόπο κολλώντας χαρτονομίσματα πάνω σε μια ανοιχτή πληγή.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι απέναντι γείτονες, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, κατάφεραν να αυξήσουν τον πληθυσμό τους, να κάνουν τον τόπο τους ελκυστικό, να χτίσουν προοπτική εκεί όπου εμείς γκρεμίζαμε κάθε ελπίδα. Όχι από τύχη, αλλά από επιλογή. Εδώ, αντιθέτως, κυριάρχησε η αδιαφορία, η κοντόφθαλμη πολιτική, το «δε βαριέσαι, έχει ο Θεός». Μόνο που ο Θεός, απ’ ό,τι φαίνεται, έχει κι αυτός κουραστεί να καλύπτει την ανικανότητα των πολιτικάντηδων.
Η Γάτα τους βλέπει ακόμη και σήμερα να χαμογελούν, να υπόσχονται «ανάπτυξη» και «ανασυγκρότηση», ενώ πίσω τους απλώνονται χωριά σκιές και σχολεία φαντάσματα. Κι αν αύριο δεν μείνει κανείς να χτυπήσει το κουδούνι, ας μη μιλήσουν για μοίρα και συγκυρίες.
Η Γάτα του Έβρου
