Η Ιστορία δεν κάνει κύκλους, κάνει εκπτώσεις.
Κάποτε Εβρίτες και Θρακιώτες, έτρεχαν στην Αδριανούπολη και στην Κεσσάνη, για να αγοράσουν φθηνά παντελόνια, πετσέτες και εσώρουχα και τώρα οι Τούρκοι έρχονται στην πόλη μας, για να αγοράσουν τυρί, λάδι, τσίπουρο και κρέας! Τα ράφια των σούπερ μάρκετ αδειάζουν, οι ταμίες τρίβουν τα χέρια τους και οι τοπικοί έμποροι ξαναζούν εποχές, τουριστικής άνοιξης.
Τα ευρώ δεν έχουν εθνικότητα. Το χρήμα δεν έχει πατρίδα, μόνο απόδειξη.
Κάθε σακούλα με ψώνια που περνά τα σύνορα είναι ένα μικρό ρεύμα εισοδήματος που ξαναγεμίζει τα ταμεία των μαγαζιών, πληρώνει φόρους, ίσως και κανένα μεροκάματο παραπάνω. Αν αυτό δεν είναι οικονομική αναπνοή, τότε τι είναι; Ας αποφασίσουμε λοιπόν, αν τους θέλουμε ή όχι. Γιατί αν είναι να φωνάζουμε “καλώς τους” το πρωί και “μας πήραν τα ράφια” το απόγευμα, τότε κάτι δεν πάει καλά με τη συνέπεια μας»..
Οι Τούρκοι δεν έρχονται να κατακτήσουν τίποτα, έρχονται να ψωνίσουν. Και το να γεμίζουν τα καταστήματα της πόλης με ανθρώπους που πληρώνουν, όχι που ζητάνε, δεν είναι πρόβλημα, αλλά προνόμιο. Αντί να τους κοιτάμε με καχυποψία, ας κοιτάξουμε τους εαυτούς μας που κάποτε κάναμε ακριβώς το ίδιο στην Αδριανούπολη και θεωρούσαμε πως “έτσι κάνουν οι έξυπνοι”. Η οικονομία δεν έχει φίλους, έχει νομίσματα. Αν τα λεφτά έρχονται από την άλλη πλευρά του Έβρου, ας τα υποδεχτούμε με χαμόγελο και απόδειξη στο χέρι. Κι αν αύριο αλλάξει πάλι ο άνεμος και τρέχουμε εμείς απέναντι, τουλάχιστον να θυμόμαστε πως η φτώχεια δεν έχει σημαία, αλλά μυρωδιά από φτηνό καύσιμο και γεμάτο πορτμπαγκάζ.
Η Γάτα του Έβρου
