Ο Έβρος δεν είναι απλώς ένας νομός. Είναι η «πύλη της Ελλάδας». Είναι σύνορο, φρουρός, πέρασμα και ταυτόχρονα ρίζα. Είναι ο τόπος που κουβαλά την Ιστορία της Θράκης, τις πληγές της εγκατάλειψης και τη δύναμη των ανθρώπων που άντεξαν σε κακουχίες, πολέμους και ξενιτιά. Ένας τόπος, που θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο στήριξης από την πολιτεία, αλλά αντί για αυτό, μετράει δεκαετίες αδιαφορίας. Ένας τόπος που θα έπρεπε εδώ και δεκαετίες να είναι «θωρακισμένος» όχι μόνο με φράχτες αλλά με ζωή, υποδομές και προοπτική.
Κάποτε τα χωριά στο νομό, ήταν φτωχά, αλλά αξιοπρεπή και αποτελούσαν μικρές κοιτίδες ζωής. Σήμερα, είναι οι σκιές του παρελθόντος τους. Τα περισσότερα σπίτια κλειδαμπαρώθηκαν, ενώ τα καφενεία έχουν πια μόνο άδειες καρέκλες. Ό,τι κάποτε έσφυζε από ζωή, σήμερα σβήνει στη σιωπή.
Τα σχολεία έκλεισαν. Έγιναν καταφύγια αδέσποτων ψυχών. Αποθήκες περιστεριών και παράνομων μεταναστών. Οι αυλές τους, που κάποτε ήταν γεμάτες παιδικές κραυγές, έγιναν ζούγκλες. Γέμισαν αγριόχορτα και σιωπή. Νεκρική, σιωπή!
Οι νέοι έφυγαν. Ξενιτεύτηκαν. Είτε στα μεγάλα αστικά κέντρα, είτε σε ξένες χώρες, με αποσκευές ένα πτυχίο και μια τεράστια απογοήτευση. Άφησαν πίσω τους γέρους, τα σκυλιά κι εμάς τις γάτες, να μετράμε τα χρόνια, σαν τοίχους που γκρεμίζονται. Όσοι απέμειναν, λίγοι γέροι, πεισματάρηδες ή απλώς ξεχασμένοι, περπατούν σε δρόμους που φυτρώνουν αγριόχορτα. Τα χωριά στον Έβρο, δεν βρίσκονται πλέον στην εντατική, αλλά έχουν ήδη, πεθάνει.
Η πολιτεία απούσα, οι υποδομές ανύπαρκτες.
Ο Έβρος δεν είναι θωρακισμένος όπως θα έπρεπε. Τα ημίμετρα, δεν είναι η λύση. Αιολικά, Φωτοβολταϊκά, επενδυτικά σχέδια, όλα γίνονται για λογαριασμό άλλων.
Ο Έβρος κοιτάζει τα βουνά του να γεμίζουν ανεμογεννήτριες και αναρωτιέται. Ποιος αποφασίζει για τον τόπο μας, χωρίς εμάς; Η απάντηση είναι όλοι, εκτός από τους ντόπιους.
Η αγροτική παραγωγή, πεθαίνει και αυτή. Οι τιμές είναι εξευτελιστικές, τα έξοδα τεράστια και η γραφειοκρατία ζει και βασιλεύει. Οι νέοι που θα μπορούσαν να ανανεώσουν τον πρωτογενή τομέα, έφυγαν αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, στο εξωτερικό. Δεν επιστρέφουν στα χωράφια. Και οι παλιοί, ψάχνουν επιδότηση με μεγεθυντικό φακό. Και όσοι έχουν απομείνει, δίνουν μια διαρκή μάχη με την αδιαφορία.
Ο Έβρος αιμορραγεί πληθυσμιακά και πολιτισμικά. Ενώ όλοι μιλούν για “ανάπτυξη”, κανείς δεν μιλά για δικαιοσύνη. Για ισόρροπη κατανομή πόρων. Για σεβασμό στους ανθρώπους της γης, και όχι μονάχα στους ψηφοφόρους των πόλεων. Κάποτε λέγαμε “το μέλλον της χώρας είναι η περιφέρεια”. Τώρα φαίνεται πως το παρελθόν της χώρας είναι η περιφέρεια!
Αγαπητέ Πρωθυπουργέ. Ο Έβρος δεν ζητά πολλά. Δεν ζητά χάρη. Δεν θέλει φιλοδωρήματα, αλλά δίκαιη μεταχείριση, υποδομές και ανθρώπινο σεβασμό. Η ασφάλεια των Εβριτών δεν είναι μόνο συνοριακή υπόθεση. Είναι σχολείο, νοσοκομείο, δουλειά, δρόμος, υποδομές. Όχι μόνο μια καλή selfie δίπλα στο φράχτη.
