Έχουμε συνηθίσει να βγαίνουμε από το σπίτι και να πέφτουμε πάνω σε ξεχειλισμένους κάδους, βρώμικες σακούλες και μυρωδιές που «σκοτώνουν», ειδικά το καλοκαίρι. Το χειρότερο όμως δεν είναι η βρώμα, αλλά το ότι δεν μας κάνει πια εντύπωση. Το θεωρούμε φυσιολογικό.
Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ο κάδος δεν είναι μόνιμα στο πεζοδρόμιο. Τα σκουπίδια μένουν μέσα στο σπίτι. Κάθε πολίτης έχει τους δικούς του κάδους για τα σκουπίδια, το χαρτί και το πλαστικό. Δεν τα πετάει όποτε του καπνίσει, αλλά συγκεκριμένη ώρα, λίγο πριν περάσει το απορριμματοφόρο. Έτσι, ο δρόμος παραμένει καθαρός και ελεύθερος και χωρίς απαίσιες μυρωδιές.
Όταν ο κάδος είναι δικός σου, τον προσέχεις. Δεν πετάς ό,τι γουστάρεις μέσα, ούτε αφήνεις σακούλες απ’ έξω να τις σκίζουν οι γάτες. Υπάρχει προσωπική ευθύνη. Εδώ, επειδή ο κάδος είναι του Δήμου, νιώθουμε ότι δεν μας ανήκει και άρα δεν τον σεβόμαστε. Πετάμε τα πάντα όποτε θέλουμε κι αν γεμίσει, τα παρατάμε δίπλα. «Δήμος είναι, θα τα μαζέψει» λέμε και κάπως έτσι μετατρέπουμε τη γειτονιά μας σε χωματερή.
Δεν γίνεται να μιλάμε για πολιτισμό όταν έχουμε μια πηγή μόλυνσης κάθε δέκα μέτρα. Η πραγματική πρόοδος δεν είναι οι μπλε κάδοι μέσα στο χάος, αλλά το να βγάλουμε τους κάδους από τη μέση. Πρέπει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τα σκουπίδια μας στο σπίτι και να τα βγάζουμε μόνο όταν πρέπει. Οι κάδοι που βλέπουμε στον δρόμο δεν δείχνουν μόνο τι πετάμε, αλλά κυρίως πώς σκεφτόμαστε.
Υ.Γ. Ακόμα και η γάτα της γειτονιάς ξέρει πως η δημόσια σακούλα σκίζεται πιο εύκολα, αφού κανείς δεν νιώθει την ανάγκη να την προστατέψει. Ίσως ήρθε η ώρα να λερώσουμε λίγο τα χέρια μας με την ατομική ευθύνη, μήπως και καθαρίσουν επιτέλους τα πεζοδρόμια.
