Η συζήτηση για τις αποθήκες της ΚΥΔΕΠ ανοίγει ξανά με αφορμή το άρθρο του Γιάννη Λασκαράκη, που υπενθυμίζει με καθαρό και τεκμηριωμένο τρόπο πόσο κρίσιμο είναι για τον Δήμο Αλεξανδρούπολης να μη χάσει αυτή την ευκαιρία.
Η οπτική του αρθρογράφου φωτίζει όλες τις παραμέτρους που συχνά χάνονται στον θόρυβο της καθημερινότητας και θέτει με σαφήνεια το αυτονόητο. Πως η απόκτηση της αποθήκης από τον Δήμο δεν είναι πολυτέλεια, αλλά μια κίνηση που μπορεί να καθορίσει την πορεία της Αλεξανδρούπολης στο μέλλον.
Το κείμενο του Γιάννη Λασκαράκη έρχεται σαν μια υπενθύμιση πως οι αποθήκες της ΚΥΔΕΠ δεν είναι απλώς ένα παλιό κτήριο με τούβλα και σκόνη, αλλά ένας κόμβος δεμένος με το λιμάνι, τον ΟΣΕ, την ίδια τη γεωστρατηγική ανάσα της Αλεξανδρούπολης.
Κι εδώ στη Γάτα, βρίσκουμε απόλυτα λογικό αυτό που λέει, πως η πόλη δεν έχει την πολυτέλεια να αφήσει την αποθήκη να της ξεφύγει για δεύτερη φορά. Γιατί το κτίσμα κουβαλά ιστορία, θέση, προοπτική και μια οικονομική εξίσωση που μόνο υπέρ του Δήμου γέρνει.
Ο Λασκαράκης μιλά για μια Δημοτική Αγορά που θα χτυπά σαν καινούρια καρδιά στο κέντρο, για μια πλατεία που θα βρίσκεται σε μόνιμη κίνηση, για ανθρώπους που θα δουλεύουν και καταναλωτές που θα βρίσκουν την πόλη τους πιο λειτουργική και ζωντανή.
Μιλά όμως και για μια ευκαιρία που, αν χαθεί, δεν γυρίζει, ειδικά τώρα που ο κόσμος κοιτάζει την Αλεξανδρούπολη σαν σημείο διέλευσης, σαν κόμβο ενέργειας και εμπορίου. Αυτή η πρόταση δεν είναι απλώς τεχνική, ούτε στενά οικονομική. Είναι μια πρόταση πόλης, μια πρόταση ταυτότητας. Και θα είναι κρίμα να περάσει από μπροστά μας και να την αφήσουμε να φύγει.
