Ενώ ο Έβρος ζει ξανά μέρες έντασης, με τους αγρότες στους δρόμους, στα μπλόκα, στα όρια της αντοχής τους, στους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας στον Έβρο, βασιλεύει εκκωφαντική σιωπή.
Οι αγρότες φωνάζουν για το κόστος παραγωγής, για τις τιμές, για το πετρέλαιο, για την έλλειψη προοπτικής, κι από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει ούτε μια επίσημη δήλωση, ούτε μια καθαρή στάση, ούτε καν ένα πρόχειρο «συμμεριζόμαστε την αγωνία σας».
Οι Βουλευτές μας, επέλεξαν με θαυμαστή συνέπεια να μην τοποθετηθούν, να μην πιεστούν, να μην ενοχλήσουν. Δεν είδαν, δεν άκουσαν ή δεν κατάλαβαν. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα, σαν να είναι όλα εντάξει.
Θα έλεγε κανείς πως οι κινητοποιήσεις έγιναν σε άλλο νομό, σε άλλη χώρα, ίσως σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, όπου οι βουλευτές δεν χρειάζεται να απαντούν στους πολίτες που τους εξέλεξαν.
Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, δεν είναι η σιωπή. Αυτήν έχουμε αρχίσει να τη συνηθίζουμε. Είναι το γεγονός ότι κανείς από τους τρεις δεν θεώρησε σκόπιμο να πάρει έστω και συμβολικά θέση, να πιέσει το υπουργείο, να μεταφέρει τη δυσαρέσκεια, να δείξει ότι βρίσκεται στην ίδια πλευρά με τον κόσμο της παραγωγής. Διότι, αυτός είναι και θα έπρεπε να είναι ο ρόλος τους.
Αντιθέτως, η στάση τους δημιουργεί την αίσθηση ότι προτεραιότητα δεν είναι οι αγρότες του Έβρου, αλλά η διατήρηση των καλών σχέσεων με το κέντρο και η αποφυγή κάθε πολιτικού κόστους.
Και κάπως έτσι, οι αγρότες μένουν μόνοι στους δρόμους και οι βουλευτές μόνοι στη σιωπή τους. Στην πολιτική, όταν δεν μιλάς τη στιγμή που καίγεται το σπίτι του άλλου, δεν είσαι απών. Παίρνεις θέση. Και αυτή η θέση, δυστυχώς για τον Έβρο, μοιάζει να είναι μακριά από τα χωράφια του.
