Επιτέλους! Η πίστα κάτω απ’ τον Φάρο ξαναγυαλίζει, και οι πιτσιρικάδες έχουν πάλι το βασίλειό τους, χωρίς λακκούβες, σπασμένα ξύλα και επικίνδυνες στροφές που θύμιζαν περισσότερο ταινία δράσης παρά άθληση.
Είναι πραγματικά ό,τι πρέπει για να ξεδώσουν, να ισορροπήσουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και να αφήσουν για λίγο τις οθόνες στην άκρη. Γιατί, μεταξύ μας, καλύτερα να πέσεις από σανίδα παρά από καναπέ.
Και όσο για μένα, τη Γάτα, σκοπεύω να πηγαίνω τα απογεύματα να τους βλέπω να κάνουν τα κόλπα τους, με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα καταφέρω κι εγώ να ανέβω πάνω στη σανίδα, χωρίς να πεταχτώ δέκα μέτρα παραπέρα.
Μέχρι τότε, μπράβο στον Δήμο που έδωσε στους μικρούς (και στους μεγάλους που νιώθουν ακόμα μικροί) έναν χώρο φτιαγμένο με μεράκι και ασφάλεια.
Μα πάνω απ’ όλα, έναν χώρο ελευθερίας, γιατί το skate δεν είναι απλώς άθλημα, είναι στάση ζωής.
