Άνθρωποι που δούλεψαν μια ζωή, που σήκωσαν οικογένειες, που κράτησαν όρθιες ολόκληρες γειτονιές, τώρα παλεύουν απλώς για το δικαίωμα να ζουν με λίγο περισσότερη αξιοπρέπεια. Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό, είναι από τα τελευταία οχυρά της ανθρώπινης τιμής.
Στις φωνές τους δεν υπάρχει τίποτα το υπερβολικό. Υπάρχει μια αλήθεια κουρασμένη αλλά καθαρή, μια ανάγκη να σταματήσουν να μετράνε το φάρμακο, να υπολογίζουν το πετρέλαιο, να φοβούνται τον επόμενο λογαριασμό. Κι εκεί, ανάμεσα σε πανό και ψιθύρους, δεν ζητά τίποτα περισσότερο από ό,τι έχει ήδη δώσει. Μια ζωή πληρωμές, εισφορές, θυσίες. Και τώρα τους ζητούν να αρκεστούν στο ελάχιστο, σαν να είναι αόρατοι. Όταν τους παρακολουθώ, αναρωτιέμαι πόσο παράλογο είναι να χρειάζεται να διεκδικούν τα αυτονόητα. Μα ταυτόχρονα νιώθω και μια τρυφερή περηφάνια, γιατί βλέπω ανθρώπους που δεν εγκατέλειψαν ποτέ τη ζωή τους στον αυτόματο. Αντιστέκονται, διεκδικούν, απαιτούν. Και καλά κάνουν. Γιατί ο αγώνας τους δεν είναι κραυγή, είναι υπενθύμιση. Και χωρίς αυτούς, χωρίς το κουράγιο τους, η πόλη θα ήταν λίγο πιο μίζερη, λίγο πιο άδικη, λίγο λιγότερο ανθρώπινη.
