Η ενδοικογενειακή βία, ειναι ένα θέμα που δυστυχώς υπάρχει σχεδόν καθημερινά στα δελτία ειδήσεων και στα μέσα ενημέρωσης και είναι ένα θέμα που αφορά κάθε σπίτι, κάθε γειτονιά, κάθε κοινωνία, όλους μας. Περιλαμβάνει σωματική, ψυχολογική, λεκτική, οικονομική και σεξουαλική κακοποίηση και πλήττει ανθρώπους όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών στρωμάτων. Κι όσο κάποιοι σωπαίνουν, τόσο αυτή θα μεγαλώνει.
Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, η πραγματικότητα μοιάζει ακόμη πιο ωμή. Μόνο στη Θεσσαλονίκη, από την αρχή της χρονιάς, έγιναν 1.150 καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία και 901 συλλήψεις. Εννιακόσιοι άνθρωποι οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα για κακοποίηση γυναικών και παιδιών. Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι ψυχρά δεδομένα. Είναι φωνές που ακούστηκαν επιτέλους, σπίτια που προσπάθησαν να ανασάνουν, παιδιά που ζήτησαν βοήθεια. Κι αν η πολιτεία οφείλει να ενισχύει τις δομές προστασίας, τις γραμμές βοήθειας, τους ξενώνες, να εκπαιδεύει τις αρχές και να εφαρμόζει σκληρά τον νόμο, η κοινωνία έχει το ίδιο μεγάλο χρέος. Γιατί η σιωπή, η δικαιολογία, η ανοχή, γίνεται πάντα σύμμαχος του θύτη.
Πρέπει καταλάβουμε πως, κάθε φορά που προσπερνούμε μια κραυγή, κάθε φορά που αποστρέφουμε το βλέμμα, αφήνουμε μια ζωή να σβήνει λίγο λίγο. Η ενδοοικογενειακή βία δεν σταματά από μόνη της. Σταματά όταν κάποιος βρει το θάρρος να μιλήσει, όταν κάποιος άλλος βρει το θάρρος να ακούσει και όταν η κοινωνία πάψει να προστατεύει την σιωπή.
Κι όσο κι αν οι άνθρωποι ψάχνουν δικαιολογίες, η αλήθεια είναι πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μετατρέπει το σπίτι σε πεδίο μάχης. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να διδάσκει τον φόβο σε εκείνους που θα έπρεπε να προστατεύει.
Η Γάτα, θα συνεχίσει να παρακολουθεί όσα συμβαίνουν, να τα αναδεικνύει και να υπενθυμίζει ότι αυτό δεν είναι μια ιδιωτική υπόθεση κρυμμένη πίσω από τοίχους. Είναι δικό μας θέμα, όλων μας. Κι ίσως, όταν το καταλάβουμε πραγματικά, κανένας άνθρωπος δεν θα χρειάζεται να ζει με τον φόβο κουρνιασμένο δίπλα του.
