Η Αλεξανδρούπολη δεν υπήρξε ποτέ αρνητική απέναντι στον τουρισμό (ούτε η Γάτα). Αντιθέτως, τον υποδέχθηκε με χαμόγελο, τον φιλοξένησε, του πρόσφερε τις παραλίες της, την τοπική γαστρονομία και τα αξιοθέατα της. Ωστόσο, η ανάπτυξη του τουρισμού χωρίς οριοθέτηση και μέτρο μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα των μόνιμων κατοίκων.
Η τουριστική κίνηση αποφέρει σημαντικά οικονομικά οφέλη. Τα ξενοδοχεία γεμίζουν, τα καταστήματα αυξάνουν τον τζίρο τους και η εστίαση γνωρίζει περίοδο άνθησης. Παράλληλα, όμως, η υπερσυγκέντρωση επισκεπτών φέρνει και επιβαρύνσεις. Κυκλοφοριακή συμφόρηση, υπερπληρότητα σε χώρους εστίασης και πίεση στις υποδομές, οι οποίες δεν μπορούν να ανταποκριθούν στον όγκο επισκεπτών, ενώ σε επιχειρήσεις αναψυχής καταγράφονται περιστατικά άνισης μεταχείρισης, με προτεραιότητα στους τουρίστες.
Ένα από τα μεγαλύτερα παράπονα των ντόπιων αφορά την πρόσβαση στις παραλίες και στα καταστήματα εστίασης. Οι οργανωμένες ακτές, που κάποτε εξυπηρετούσαν κυρίως τον τοπικό πληθυσμό, καταλαμβάνονται πλέον από ξένους επισκέπτες. Οι οικονομικές απαιτήσεις, όπως η ελάχιστη κατανάλωση που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει τα 60 ευρώ για μία θέση στην πρώτη σειρά, καθιστούν απαγορευτική την εμπειρία για πολλούς κατοίκους.
Η εύλογη αγανάκτηση των ντόπιων σχετίζεται όχι μόνο με την αίσθηση αδικίας, αλλά και με την απώλεια μιας πόλης που κάποτε τους ανήκε. Όταν ο πολίτης που πληρώνει φόρους και δημοτικά τέλη όλο τον χρόνο, δεν μπορεί να βρει ξαπλώστρα, ούτε να καθίσει σε εστιατόριο, τότε δεν μιλάμε για τουριστική ανάπτυξη. Μιλάμε για κοινωνική εκτόπιση. Γιατί ο τουρίστας με τα πολλά ευρώ έχει πάντα “κράτηση”, ενώ ο ντόπιος πρέπει να “περιμένει”;
Οι επιχειρηματίες της παραλίας επισημαίνουν πως δεν μπορούν να αρνηθούν πελάτες που πληρώνουν, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τουρίστες που αφήνουν γενναία φιλοδωρήματα και προβολή μέσω κοινωνικών δικτύων. Από την άλλη πλευρά, οι μόνιμοι κάτοικοι αισθάνονται ότι μετατρέπονται σε «δεύτερης κατηγορίας» πελάτες στον ίδιο τους τον τόπο.
Το πρόβλημα δεν είναι οι επισκέπτες, είτε προέρχονται από την Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα. Το πρόβλημα είναι η έλλειψη ισορροπίας και η απουσία κανόνων που να διασφαλίζουν τον σεβασμό τόσο προς τον τουρίστα όσο και προς τον μόνιμο κάτοικο.
Η Αλεξανδρούπολη καλείται να βρει τη χρυσή τομή.
Να συνεχίσει να αποτελεί ελκυστικό προορισμό, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι οι κάτοικοι της, μπορούν να απολαμβάνουν την πόλη και τις θάλασσες της. Γιατί, αν οι ίδιοι οι ντόπιοι δεν μπορούν να ζήσουν ποιοτικά στον τόπο τους, τότε υπάρχει κίνδυνος να μετατραπούν σε θεατές μιας παράστασης που παίζεται στο «σπίτι» τους, χωρίς οι ίδιοι να συμμετέχουν.
