Η Γάτα διάβασε με προσοχή την ανάρτηση του Αντιδημάρχου Καθημερινότητας της Αλεξανδρούπολης, του Γιάννη Ναϊτίδη στο προφίλ του στο facebook και για ακόμη μία φορά αισθάνθηκε εκείνο το γνώριμο σφίξιμο στο στήθος, το καλό, εκείνο που γεννιέται όταν βλέπεις πως μέσα στη φασαρία και τον θόρυβο της δημόσιας ζωής υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που στέκονται χαμηλόφωνα αλλά σταθερά.
Ο λόγος του δεν είναι κραυγαλέος, δεν κουβαλάει τον αέρα του “επικοινωνιακού επαγγελματία”. Αντίθετα, βγάζει την απλότητα, εκείνου που μιλά, επειδή έχει κάτι να πει, όχι επειδή πρέπει να ακουστεί.
Η Γάτα, που γνωρίζει τον κύριο Ναϊτίδη όχι μόνο μέσα από τα γραφόμενα του αλλά κι από την πορεία του στην τοπική αυτοδιοίκηση, είδε έναν άνθρωπο που αγαπά τον θεσμό, όχι ως βήμα προβολής, αλλά ως καθημερινό αγώνα.
Ο τρόπος που γράφει για το συνέδριο της ΚΕΔΕ δεν έχει ούτε ίχνος αυτάρκειας, αντίθετα, είναι γεμάτος σεβασμό για τη διαδικασία της γνώσης, της ανταλλαγής ιδεών, της συνεργασίας. Κι αυτό στις μέρες μας, δεν είναι λίγο.
Η Γάτα ξέρει πως η Τοπική Αυτοδιοίκηση χρειάζεται ακριβώς τέτοιους ανθρώπους. Ήσυχους και δραστήριους εργάτες, όχι κραυγαλέους ήρωες.
Ανθρώπους που δεν φοβούνται να ακούσουν, να μάθουν, να συνεργαστούν, να βάλουν το “εμείς” πάνω από το “εγώ”.
Χρειάζεται ανθρώπους που να πιστεύουν ότι ο θεσμός αυτός αξίζει την ψυχή τους, όχι απλώς την παρουσία τους, σαν μερικούς παπατζήδες, που έχουν το θράσος και μιλούν, ενώ θα έπρεπε να είναι σπίτια τους.
Ο Γιάννης Ναϊτίδης φαίνεται να ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία. Και η Γάτα, που δεν χαρίζει εύκολα επαίνους, αισθάνεται υποχρέωση της να το πει καθαρά. Τέτοιοι άνθρωποι δίνουν ελπίδα πως ο τόπος μπορεί να πάει μπροστά.
Η ταπεινότητα, η συνέπεια και η αίσθηση του καθήκοντος δεν είναι φανταχτερά προτερήματα, μα είναι εκείνα που κάνουν τη διαφορά όταν τα φώτα σβήνουν και η δουλειά πρέπει να γίνει.
Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Αντιδήμαρχο Ναϊτίδη, που λειτουργούν με ήθος, με ευγένεια και χωρίς φανφάρες, η Γάτα θα συνεχίζει να τους στηρίζει. Γιατί αυτή η πόλη και κάθε πόλη, χρειάζεται τέτοιους ανθρώπους. Κι όσο τους έχει, μπορεί να ελπίζει.
Η Γάτα του Έβρου
