Η εικόνα των αγροτών στους δρόμους δεν είναι μια συνηθισμένη διαμαρτυρία. Είναι μια διαμαρτυρία που δείχνει πόσο βαθιά έχει ραγίσει η σχέση τους με την πολιτεία, που οδήγησε σε μεγάλες κινητοποιήσεις. Οι δρόμοι έκλεισαν, τα τρακτέρ βγήκαν στους δρόμους, η χώρα κόπηκε στα δυο και η αγανακτισμένη αγροτική κοινότητα, φωνάζει ότι πλέον δεν αντέχει. Και με κάθε δίκιο. Ο θυμός είναι δικαιολογημένος.
Οι αγρότες δεν ζητούν χάρη, ζητούν δικαιοσύνη. Νιώθουν προδομένοι, βλέποντας τον κόπο τους να απαξιώνεται και τα χρήματα που προορίζονταν για την επιβίωση τους να χάνονται μέσα σε ένα σύστημα αδιαφάνειας. Οι πραγματικοί αγρότες είδαν μετά βίας να φτάνουν ενισχύσεις, ενώ οι πληρωμές καθυστερούσαν ή αναβάλλονταν και ορισμένοι δεν πήραν ποτέ αυτά που δικαιούνταν.
Η οργή τους λοιπόν, είναι δικαιολογημένη και η επιμονή τους να παραμείνουν στους δρόμους αποτυπώνει κάτι βαθύτερο. Τη διεκδίκηση αξιοπρέπειας.
Οι αγρότες δεν ζητούν προνόμια, ζητούν αυτά που τους αναλογούν και μια πολιτεία που να λειτουργεί χωρίς σκιές. Όσο τα αιτήματα μένουν μετέωρα, η χώρα θα συνεχίσει να παραμένει αποκλεισμένη, όχι μόνο συγκοινωνιακά αλλά και ηθικά, περιμένοντας μια λύση που να επαναφέρει εμπιστοσύνη εκεί όπου χάθηκε.
