Αν κάνει κανείς μια βόλτα στα χωριά του Έβρου, αρκεί για να καταλάβει ότι ο νομός «τελειώνει», κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο Έβρος, ξέμεινε από ζωντάνια.
Παιδικές φωνές δεν ακούγονται πια.
Γεννήσεις δεν υπάρχουν και σπάνια βλέπει κανείς κάποιο παιδικό καρότσι.
Kι όσα γερόντια απέμειναν, περιμένουν την.. σειρά τους.
Δυό φορές βρεθήκαμε στο Ελληνοχώρι και τις δύο, το χωριό πενθούσε.
Οι πρωταγωνιστές πλέον στα περισσότερα χωριά είναι οι γέροι, οι γάτες και τα κηδειόχαρτα.
Αλλά μην ξεγελιόμαστε. Ακόμα και οι συμπαθέστατες γάτες, σιγά σιγά εξαφανίζονται. Γιατί; Επειδή δεν έμειναν άνθρωποι να τις ταΐσουν.
Αυτός είναι ο Έβρος σήμερα. Ένας νομός, που πεθαίνει αργά και βασανιστικά και δεν χάνει μόνο τον πληθυσμό. Χάνει το μέλλον του.
Η τραγική ειρωνεία και η σκληρή πραγματικότητα που κάνει το στομάχι να σφίγγεται, είναι οι πινακίδες που υπάρχουν στο χωριό «Προσοχή Παιδιά», που μαρτυρούν μια άλλη εποχή και μας θυμίζουν τα παιδιά που δεν υπάρχουν. Σήμερα, κανείς δεν κόβει ταχύτητα για να προστατέψει κάποιο παιδί, παρά μόνο για να μην τρομάξει τις γάτες.
Η Γάτα του Έβρου
