Στην Περιφέρεια Α.Μ.Θ, όλοι όσοι εξελέγησαν στις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές, θεωρείται ότι είχαν σε μεγάλο βαθμό, τη στήριξη του Περιφερειάρχη Χριστόδουλου Τοψίδη, καθώς πρόκειται για πρόσωπα που εκλαμβάνονται ως «συμβατά» με τη φιλοσοφία και την πολιτική κατεύθυνση της Περιφέρειας.
Στον Έβρο, μάλιστα, η συγκεκριμένη δυναμική αποτυπώθηκε καθαρά, καθώς ο Σπύρος Μιχαλόπουλος, επικράτησε με άνεση, θριαμβεύοντας σε όλους τους Δήμους του νομού. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γιάννης Τάκας, συνυποψήφιος του Σπύρου Μιχαλόπουλου, φέρεται να είχε τη στήριξη τόσο του δημάρχου Αλεξανδρούπολης, Γιάννη Ζαμπούκη, όσο και του βουλευτή Έβρου και υφυπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Χρήστου Δερμεντζόπουλου.
Μέσα σε ένα κλίμα που συνδύαζε κομματική κινητοποίηση και έντονο παρασκήνιο, πραγματοποιήθηκαν οι εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας. Η συζήτηση που άνοιξε μετά τις εσωκομματικές στον Έβρο δεν θυμίζει απλώς πολιτικό σχολιασμό, αλλά κάτι ανάμεσα σε κακογραμμένη σαπουνόπερα και φαρσοκωμωδία με ψηφοδέλτια αντί για ρόλους.
Από τη μία μιλούσαν για «ενότητα» και «δημοκρατική διαδικασία» και από την άλλη το παρασκήνιο έβραζε, με έναν ιδιότυπο πόλεμο σε εξέλιξη από ορισμένους, οι οποίοι φρόντισαν να σπείρουν διχασμό, καχυποψία και μικροπολιτική ίντριγκα, λες και ο βασικός στόχος δεν ήταν η εκλογή οργάνων, αλλά το ποιος θα «κάψει» ποιον πιο αποτελεσματικά στο κομματικό καφενείο. Το κλίμα βάρυνε, οι φήμες φούντωσαν και η αίσθηση ότι κάποιοι έπαιζαν παιχνίδια στην πλάτη του κόσμου έγινε σχεδόν καθολική.
Και κάπου εκεί μπαίνει στη σκηνή και το θρυλικό σύστημα «Ζευς», από τα άδυτα της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Ένα σύστημα που υποτίθεται πως θα έφερνε διαφάνεια, ταχύτητα και αξιοπιστία, αλλά τελικά λειτούργησε περισσότερο σαν μυθικό ον που εμφανίζεται όποτε θέλει και εξαφανίζεται όταν το χρειάζεσαι. Τα ηλεκτρονικά αποτελέσματα, που σύμφωνα με όσα κυκλοφορούσαν θα έπρεπε να είναι έτοιμα από τις 07 το βράδυ, εμφανίστηκαν τελικά στις 11 το βράδυ, σε μια καθυστέρηση που δεν εξηγείται ούτε με τεχνικά προβλήματα ούτε με κακή σύνδεση στο Ίντερνετ σε χωριό, χωρίς σήμα.
Τι συνέβη στο ενδιάμεσο; Ποιοι είχαν πρόσβαση; Ποιοι έκαναν “εργασίες συντήρησης”; Και κυρίως, γιατί τόση σιωπή; Ερωτήματα που αιωρούνται βαριά, χωρίς απαντήσεις και χωρίς να ιδρώνει κανενός το αφτί.
Σαν να μην έφτανε αυτό, υπήρξαν άνθρωποι που πλήρωσαν για να συμμετάσχουν και την ημέρα της ψηφοφορίας ανακάλυψαν ότι…απλώς δεν υπάρχουν. Ούτε σε λίστα, ούτε σε αρχείο, ούτε σε κάποιο ξεχασμένο υποσέλιδο. Σαν να διαγράφηκαν από το σύστημα με ένα μαγικό τρόπο, ή ίσως απλώς δεν μπήκαν ποτέ εκεί που έπρεπε.
Και την ίδια στιγμή, άτομα που είναι εγγεγραμμένα αλλού κατάφεραν να ψηφίσουν σε διαφορετικά σημεία, λες και το κομματικό σύμπαν αποφάσισε να παίξει με τη γεωγραφία και τη λογική. Όλα αυτά, σε μια διαδικασία που υποτίθεται πως είναι η καρδιά της εσωτερικής δημοκρατίας ενός κόμματος.
Κάπως έτσι, το μόνο πραγματικά «καθαρό» κομμάτι αυτής της ιστορίας μοιάζει να είναι το ότι το αποτέλεσμα δεν κρίθηκε τελικά από τα ηλεκτρονικά και τα συστήματα που πηγαινοέρχονται στην αιωνιότητα, αλλά από την παρουσία ανθρώπων που στάθηκαν στην ουρά, ψήφισαν και έφυγαν με την ελπίδα ότι η ψήφος τους μετράει ακόμη κάτι σε αυτόν τον κόσμο. Όμως η γεύση που έμεινε είναι πικρή και το ερώτημα παραμένει. Ήταν απλώς ανικανότητα ή κάτι πολύ πιο οργανωμένο;
Η επόμενη περίοδος αναμένεται με ενδιαφέρον, καθώς θα φανεί αν η νέα σύνθεση θα κινηθεί ενωτικά και δυναμικά ή αν οι υπόγειες γραμμές επιρροής που καταγράφηκαν σε αυτή τη διαδικασία θα επανεμφανιστούν με άλλη μορφή στις επόμενες πολιτικές αναμετρήσεις της περιοχής.
Η Γάτα του Έβρου
