Είναι πράξη ηρωική να εγκατασταθεί κανείς σε έναν τόπο που έχει σχεδόν σβήσει, όπου οι δρόμοι έχουν αδειάσει, τα σπίτια παραμένουν άδεια και η σιωπή έχει γίνει μόνιμος κάτοικος.
Πέρασαν έξι μήνες από τότε που ο Πάνος και η Λίτσα, μαζί με τη μικρή τους κόρη, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο Δίλοφο Τριγώνου Έβρου, ένα ακριτικό χωριό με είκοσι κατοίκους, στα σύνορα με την Τουρκία και τη Βουλγαρία.
Χωρίς να ενταχθούν σε κάποιο πρόγραμμα και γνωρίζοντας τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζαν, άφησαν τη Θεσσαλονίκη για να ζήσουν εκεί, φέρνοντας ζωή και φροντίδα σε ένα εγκαταλειμμένο μέρος.
Κόβουν τα χόρτα, καθαρίζουν και βάφουν την πλατεία, στολίζουν το δέντρο, αλλά η προσπάθειά τους παραμένει εντελώς αθέατη και χωρίς αναγνώριση. Η μικρή τους κόρη είναι το μοναδικό παιδί στο χωριό, πηγαίνει στην Δ’ τάξη του δημοτικού σχολείου Δικαίων, οκτώ χιλιόμετρα μακριά, και με τη χαρά και την παρουσία της γίνεται η ίδια ένας σιωπηλός φάρος ζωής σε ένα μέρος που φαινόταν να έχει ξεχαστεί.
Αυτή η οικογένεια ζει σιωπηλά, χωρίς φώτα της δημοσιότητας ή lifestyle προβολές, προσφέροντας όμως αυθεντική ζεστασιά και φροντίδα σε έναν τόπο που η ζωή φαινόταν να έχει σταματήσει.
Τι ειρωνεία! Όσο άλλοι αναζητούν αναγνώριση και προβολή, αυτοί χαρίζουν ζωή εκεί που δεν τους βλέπει κανείς.
