Ο αγροτικός σύλλογος Αλεξανδρούπολης, σε ανακοίνωση του, τα λέει απλά και χωρίς περιστροφές.
Ότι, οι αγρότες, δεν κατεβαίνουν στους δρόμους από χούι ή από διάθεση σύγκρουσης, αλλά γιατί νιώθουν ότι δεν τους ακούει κανείς παρά μόνο όταν η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο.
Χρόνια τώρα ζητούν σταθερούς κανόνες, καθαρές απαντήσεις και σεβασμό στον κόπο τους, κι αντί για αυτά παίρνουν υποσχέσεις που χάνονται στον χρόνο, συστήματα που δεν λειτουργούν και ευθύνες που πάντα μεταφέρονται αλλού. Στα καφενεία των χωριών και στα χωράφια η κουβέντα είναι η ίδια. Ότι ο διάλογος θυμίζει περισσότερο επικοινωνιακό τέχνασμα παρά πραγματική προσπάθεια να λυθούν τα προβλήματα που τους πνίγουν.
Μέσα σε αυτό το κλίμα έρχεται ξανά η επίκληση του διαλόγου από τον υπουργό, και κανείς δεν λέει ότι ο διάλογος είναι κακός. Ίσα ίσα, κάλιο αργά παρά ποτέ. Όμως ένας διάλογος για να έχει νόημα πρέπει να βασίζεται στην αξιοπιστία και την εμπιστοσύνη.
Πρέπει να έχει στόχο την επίλυση προβλημάτων, την εύρεση της αλήθειας ή έστω την επίτευξη μιας ειλικρινούς συμφωνίας. Πρέπει να υπάρχουν απαντήσεις, θετικές ή αρνητικές, και να υπάρχει συνεχές ενδιαφέρον και από τις δύο πλευρές, όχι μόνο όταν βγαίνουν τα τρακτέρ στους δρόμους.
Ο διάλογος δεν μπορεί να έχει στόχο την εξαπάτηση με κάθε τρόπο και μέσο, ούτε να εξαντλείται σε καθαρά επικοινωνιακές κινήσεις. Γιατί αυτό ακριβώς συνέβη τα προηγούμενα χρόνια, αυτό γίνεται και τώρα, και κάπως έτσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση. Αν λοιπόν μιλάμε για ουσιαστικό διάλογο, κύριε υπουργέ, θα πρέπει πρώτα να δείτε και να αντιληφθείτε την πραγματικότητα όπως τη ζει ο αγροτικός κόσμος.
Να δείτε και να αναρωτηθείτε τι οδήγησε το σύνολο των αγροτών στους δρόμους.
Φταίνε οι αγρότες για τη δική σας κακοδιαχείριση των ευρωπαϊκών χρημάτων; Φταίνε οι αγρότες για τα τεράστια και λανθασμένα αποτελέσματα του συστήματος monitoring;
Ποιες είναι οι δικές σας ευθύνες ως πολιτεία και ως κυβέρνηση; Τι έγινε τελικά με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και γιατί χρειάστηκε να παρέμβει η ευρωπαϊκή δικαιοσύνη;
Γιατί υπάρχει διάχυτο το αίσθημα ότι για ακόμη μια φορά όλα θα κουκουλωθούν; Δεν υπάρχουν πολιτικές και ποινικές ευθύνες;
Η σημερινή κατάσταση δεν δικαιώνει καμία πλευρά. Είναι μια συλλογική αποτυχία και όλοι οφείλουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν, κυρίως απέναντι στα νέα παιδιά που καλούνται να μείνουν στην ελληνική ύπαιθρο και να χτίσουν τη ζωή τους πάνω σε ένα έδαφος που σήμερα μοιάζει ασταθές και άδικο.
