Στις 6 Μαΐου 2026, μαθητές και εκπαιδευτικοί του ΕΝΕΕΓΥΛ και του 2ου ΕΠΑΛ Αλεξανδρούπολης, μαζί με τους «Σπορίτες», συμμετείχαν σε μια όμορφη περιβαλλοντική δράση στην ανάπλαση της παραλιακής.
Με φροντίδα, κόπο και συνεργασία, παιδιά καλλιέργησαν λουλούδια στο θερμοκήπιο του σχολείου και στη συνέχεια τα φύτεψαν σε έναν δημόσιο χώρο της πόλης, μπροστά στο κτίριο των προσκόπων, από σεβασμό, ευαισθησία, περιβαλλοντική συνείδηση και συλλογική προσπάθεια.
Λίγες μέρες μετά, η εικόνα μιλά από μόνη της.
Τα χόρτα έχουν καταπιεί σχεδόν τα πάντα. Τα λουλούδια που φύτεψαν τα παιδιά ασφυκτιούν κάτω από την πλήρη εγκατάλειψη.
Οι δράσεις δεν κρίνονται την ημέρα που γίνονται. Κρίνονται από το αν υπάρχει συνέχεια. Από το αν κάποιος αναλαμβάνει την ευθύνη να συντηρήσει αυτό που δημιουργήθηκε.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.
Τα παιδιά έκαναν το δικό τους κομμάτι. Οι εκπαιδευτικοί επίσης. Οι εθελοντές το ίδιο. Εκείνοι που όφειλαν να μεριμνήσουν για τη συνέχεια, πού βρίσκονται;
Δεν χρειάζονται νέες φιέστες. Χρειάζεται το αυτονόητο: συντήρηση, καθαρισμός και στοιχειώδης φροντίδα.
Διαφορετικά, το μήνυμα που μένει είναι σκληρό: στην Ελλάδα αγαπάμε τις πρωτοβουλίες μόνο μέχρι να τελειώσει η φωτογράφιση.
