Τον τελευταίο καιρό στον Έβρο, εξελίσσεται μια αθόρυβη αλλά βαθιά ανησυχητική μεταβολή, καθώς η μαζική είσοδος τουρκικών κεφαλαίων στην αγορά ακινήτων δεν θυμίζει υγιή επενδυτική δραστηριότητα, αλλά συστηματική διείσδυση σε μια ευαίσθητη, παραμεθόρια ζώνη.
Αυτό επιβεβαιώθηκε άλλωστε, επίσημα και ξεκάθαρα και από τον Δήμαρχο Αλεξανδρούπολης, ο οποίος σε πρόσφατες δηλώσεις του στα μέσα ενημέρωσης, δήλωσε: «Στον Έβρο πρέπει να αλλάξουμε τη νομοθεσία ώστε να εμποδίζονται οι Τούρκοι να αγοράζουν ακίνητες περιουσίες. Δεν είναι δική μου δουλειά να πω, πως θα γίνει αυτό. Εδώ υπάρχει σοβαρό εθνικό ζήτημα».
Ακίνητα-φιλέτα, εγκαταλελειμμένα σπίτια, ολόκληρα χωριά που κάποτε έσφυζαν από ζωή, αλλά και κομβικά σημεία σε πόλεις όπως η Αλεξανδρούπολη, αλλάζουν χέρια με ρυθμούς που ξεπερνούν κάθε φυσιολογική οικονομική εξήγηση. Την ίδια στιγμή, η ελληνική πολιτεία παρακολουθεί σαν αδιάφορος θεατής, ενώ η τοπική κοινωνία, βλέπει τη δημογραφία να αλλοιώνεται, τον χαρακτήρα της περιοχής να αλλάζει και τα ερωτήματα να πυκνώνουν.
Όταν η γη, η κατοικία και η τοπική οικονομία περνούν σε ξένα χέρια, (κυρίως Τούρκων), ιδίως σε αυτή την ευαίσθητη περιοχή, δεν μιλάμε πια για επένδυση, αλλά για σταδιακή εκχώρηση κυριαρχίας, με τη σιωπηρή συναίνεση όσων όφειλαν να προστατεύουν ακριβώς το αντίθετο.
Ίσως ορισμένα από όσα ακούγονται, να είναι υπερβολικά. Ίσως και όχι. Ίσως κάποια να διογκώνονται από την ανασφάλεια μιας περιοχής που νιώθει ξεχασμένη και εκτεθειμένη. Ωστόσο, εύλογα η τοπική κοινωνία ανησυχεί.
