Λένε πως ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν μετριέται από τα μνημεία της ούτε από τα μεγάλα έργα της. Μετριέται από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα μέλη της. Τα παιδιά, τους ηλικιωμένους..και τα ζώα.
Στον νομό Έβρου, το ζήτημα των αδέσποτων ζώων παραμένει ανοιχτή πληγή. Σκύλοι και γάτες περιπλανώνται στους δρόμους, άλλοι πεινασμένοι, άλλοι χτυπημένοι από αυτοκίνητα, άλλοι εγκαταλελειμμένοι γιατί «δεν χωρούσαν πια» στο σπίτι κάποιου. Κι όμως, όλοι τους ζητούν το ίδιο. Μια σταγόνα φροντίδας, ένα βλέμμα κατανόησης, μια ευκαιρία να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
Οι δήμοι του Έβρου έχουν ευθύνη να εφαρμόζουν προγράμματα στείρωσης, περίθαλψης και υιοθεσίας. Οι νόμοι υπάρχουν. Αυτό που λείπει είναι η συνέπεια, η υποδομή και κυρίως, η βούληση. Γιατί ένα κυνοκομείο που θυμίζει φυλακή ή ένας χώρος φιλοξενίας χωρίς προσωπικό, δεν λύνει το πρόβλημα. Απλώς το κρύβει κάτω από το χαλί.
Όμως, δεν φταίνε μόνο οι δήμοι. Φταίνε και οι πολίτες, όταν κλείνουν τα μάτια, μπροστά σε ένα πληγωμένο κουτάβι στο δρόμο. Ο πολιτισμός δεν είναι θεωρία, είναι πράξη. Και σε αυτήν την πράξη, ο καθένας έχει ρόλο.
Ο τρόπος που φερόμαστε στα αδέσποτα είναι ο τρόπος που φερόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό. Αν αφήνουμε τα ζώα να ζουν στην εξαθλίωση, τότε ποια αξία δίνουμε πραγματικά στη ζωή; Μια κοινωνία που προστατεύει τους πιο αδύναμους, είναι μια κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της.
Η Γάτα του Έβρου
