Είναι μάλλον στο αίμα μας, να “ανοίγουμε την καρδιά” μας σε όλο τον πλανήτη, αναζητώντας αδελφούς. Στον Έβρο έχουμε αδελφοποιηθεί με τόσους άλλους δήμους, εσωτερικού και εξωτερικού, που χάσαμε το μέτρημα.
Οι αδελφοποιήσεις, ένας θεσμός που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες στην τοπική αυτοδιοίκηση, μπορούν να αποτελέσουν πράγματι, ένα πολύτιμο εργαλείο εξωστρέφειας. Προσφέρουν τη δυνατότητα ανταλλαγής τεχνογνωσίας, ανάπτυξης πολιτιστικών σχέσεων και δημιουργίας δικτύων φιλίας μεταξύ διαφορετικών πόλεων.
Η εμπειρία όμως δείχνει, πως οι περισσότερες αδελφοποιήσεις μένουν στα χαρτιά και στις κορνιζαρισμένες φωτογραφίες των δημάρχων. Λίγοι θυμούνται ποιοι είναι οι “αδελφοποιημένοι” μας και ακόμα λιγότεροι έχουν δει κάποιο χειροπιαστό όφελος στην καθημερινότητα της πόλης.
Αυτό που καταφέρνουν με βεβαιότητα οι αδελφοποιήσεις, είναι να φέρνουν χαμόγελα στους δημάρχους και λίγα extra likes στα social media.
Όπως και να το κάνουμε, οι αδελφοποιήσεις είναι καλές, αλλά πιο καλή θα ήταν μια “αδελφοποίηση” Δήμου και Δημοτών. Να μιλάμε, να συνεργαζόμαστε, να φτιάχνουμε την πόλη μας χωρίς να περιμένουμε το επόμενο ταξιδάκι εξωτερικού για να το θυμηθούμε.
