Νιάου! Τελικά η συνταγή για την τοπική «ευημερία» είναι πανεύκολη.
Mετατρέπεις την παραμεθόριο σε έναν ατελείωτο, ψηφιακό πάγκο πώλησης. Από τη μια μεριά, τουρκικές εταιρείες marketing σου παραδίδουν σεμινάρια για το πώς θα δελεάσεις το τουρκόφωνο κοινό, κι από την άλλη, το χαρτί της Golden Visa αδειάζει την αγορά ακινήτων πιο γρήγορα κι από ράφι σε προσφορά.
Όλα έχουν την τιμή τους και ο χορός των επενδυτών καλά κρατεί. Το γεγονός ότι η ντόπια επιχειρηματικότητα δένεται χειροπόδαρα στις διακυμάνσεις μιας ξένης οικονομίας περνάει στα ψιλά γράμματα. Το ότι οι φοιτητές και οι οικογένειες ψάχνουν στέγη με το κιλό, αφού τα σπίτια μετατράπηκαν σε επενδυτικά «φιλέτα», καταγράφεται απλώς ως αναγκαίο τίμημα της κατανάλωσης.
Όταν όμως βαφτίζεις ανάπτυξη τις χρυσές βίζες και τις διασυνοριακές εισπράξεις, η πόλη δεν ανοίγει τα φτερά της-παραδίδει τα κλειδιά της. Κι έτσι, η περίφημη εξωστρέφεια καταντάει το τέλειο πρόσχημα για να χειροκροτούμε τους απέναντι, όσο ο τόπος κάτω από τα πόδια μας ξεπουλιέται.
η Πονηρόγατα
