Η ΓΑΤΑ δεν βγαινει ξαφνικά να κάνει τον συνήγορο του δημάρχου Αλεξανδρούπολης, Γιάννη Ζαμπούκη. Ούτε πρόκειται να υπογράψει λευκή επιταγή για τα 30.000 ευρώ της υπερατλαντικής αποστολής στη Νέα Υόρκη, ούτε για τα cocktail dinners και τις συνοδείες.
Η κριτική για τη διαχείριση του δημοτικού χρήματος, όταν η καθημερινότητα των δημοτών «πονάει», είναι και θεμιτή και απαραίτητη.
Αλλά ας μην τρελαθούμε κιόλας.
Το να μετατρέπεται μια υπερατλαντική παρουσίαση σε αφορμή για να επιβληθεί κατ’ οίκον περιορισμός στη δημοτική αρχή, αγγίζει τα όρια της φαιδρότητας. Η λογική «να μην το κουνάει ο δήμαρχος από την πόλη, να μην προβάλλεται η Αλεξανδρούπολη εκτός συνόρων και να μην ξοδεύεται ούτε ευρώ για εξωστρέφεια, όσο λείπουν πόροι από τις γειτονιές», δεν συνιστά σοβαρό πολιτικό λόγο. Είναι ένας τοπικιστικός στρουθοκαμηλισμός που καταδικάζει την περιοχή στην απομόνωση.
Ασφαλώς και τίθενται αμείλικτα ερωτήματα: Υπάρχει πράγματι ώριμο επενδυτικό σχέδιο ή πάμε για δημόσιες σχέσεις; Γιατί λείπουν από το κάδρο το Επιμελητήριο Έβρου και ο Οργανισμός Λιμένος; Εκεί είναι που πρέπει να ασκηθεί η σκληρή κριτική.
Όμως, το να ξορκίζουμε συλλήβδην κάθε προσπάθεια να προβληθεί η πόλη επειδή «ο λογαριασμός πάει στους δημότες», απλώς αποδεικνύει ότι ορισμένοι προτιμούν μια Αλεξανδρούπολη εγκλωβισμένη στη μιζέρια της, αρκεί να έχουν κάτι να καταγγείλουν.
