Υπάρχουν άνθρωποι στην αυτοδιοίκηση που απλώς διαχειρίζονται την καθημερινότητα. Κάνουν τα απαραίτητα, βγάζουν τις ανακοινώσεις τους και περιμένουν να έρθει η ώρα να τελειώσει η θητεία. Και υπάρχουν κι εκείνοι που βάζουν στόχους, χτυπούν πόρτες, επιμένουν και δεν φεύγουν αν δεν πάρουν απάντηση. Στη δεύτερη κατηγορία φαίνεται πως ανήκει η σημερινή δημοτική αρχή του Σουφλίου.
Στη δεύτερη θητεία του, ο Παναγιώτης Καλακίκος, δείχνει ότι δεν μπήκε στο δημαρχείο για απλή διαχείριση, αλλά για να αφήσει το αποτύπωμά του. Σχεδιάζει, διεκδικεί, επιμένει και φαίνεται πως έχει βάλει στόχο το Σουφλί να ξαναβρεί τη θέση που του αξίζει. Οι προσπάθειές του για νέες ευκαιρίες στην περιοχή δεν μένουν στα χαρτιά.
Όταν ένας δήμαρχος διεκδικεί αντί να περιμένει, όταν πιέζει αντί να συμβιβάζεται και όταν βάζει το όνομα του δήμου στο τραπέζι των αποφάσεων, κάποια στιγμή έρχονται και τα αποτελέσματα.
Η πρόσφατη εξέλιξη για την ίδρυση Πανεπιστημιακού Τμήματος Τεχνολογίας και Επιστήμης Τροφίμων στο Σουφλί, έρχεται να επιβεβαιώσει ακριβώς αυτή τη λογική. Και δεν πρόκειται για μια εξέλιξη που προέκυψε τυχαία, αλλά για αποτέλεσμα επίμονων, συντονισμένων και τεκμηριωμένων προσπαθειών από τη δημοτική αρχή και την τοπική κοινωνία. Και αποτελεί ένα παράδειγμα, του τι μπορεί να πετύχει ένας δήμος, όταν δεν περιορίζεται στη διαχείριση των προβλημάτων αλλά διεκδικεί με σχέδιο και επιμονή, νέες προοπτικές για το μέλλον του.
Και το σημαντικότερο; Προσπαθεί να δείξει ότι ένας μικρός δήμος δεν είναι καταδικασμένος να παρακολουθεί τις εξελίξεις από την εξέδρα.
Όπως πάει η κατάσταση, ο δήμαρχος θα γίνει ο άνθρωπος που χτυπάει πόρτες τόσο επίμονα, που στο τέλος κάποιοι μπορεί να φοβούνται να ανοίξουν, μην τους ζητήσει και κάτι ακόμα! Και μεταξύ μας; Με τέτοιο ρυθμό διεκδίκησης, όπως λέει και η λαϊκή σοφία με λίγο χιούμορ, «θα τους πάρει και τα σώβρακα»!
