Η Αλεξανδρούπολη, εκτός από πεζοδρόµια παγίδες και δρόμους βομβαρδισμένους, έχει και έναν ακόµα τίτλο τιµής. Είναι η Πρωτεύουσα των Πινακίδων. Πινακίδες πάνω σε άλλες πινακίδες. Πινακίδες που αν τις υπακούσεις, θα κάνεις κύκλους µέχρι να τελειώσει το πετρέλαιο. Αχρείαστες οι περισσότερες που “πνίγουν” την πόλη και κάποιες μάλιστα, επικίνδυνες για τους πεζούς!
Το αποτέλεσµα; Αντί για πόλη, έχεις µπροστά σου έναν µεταλλικό λαβύρινθο. Μια Τενεκεδούπολη.
Και σαν να µην έφταναν όλα αυτά, η πόλη ασφυκτιά πλέον και κυκλοφοριακά. Δρόμοι που κάποτε ήταν λεωφόροι, στένεψαν και μετατράπηκαν σε σοκάκια. Τεράστια πεζοδρόμια χωρίς ισορροπία στον σχεδιασμό, ποδηλατόδρομοι σε λάθος σημεία και μια καθημερινότητα που κάνει την πρόσβαση των πολιτών ολοένα και πιο δύσκολη. Αντί να αναπνέει, η πόλη «πνίγεται».
Κι όμως, θα μπορούσε να είναι παράδειγμα πόλης. Μια από τις πιο όμορφες και προνομιούχες πόλεις της Ελλάδας. Με θάλασσα, με χαρακτήρα, με ιστορία, με φυσική ομορφιά και μοναδική θέση. Αντί για αυτό, μοιάζει να πολεμά τον ίδιο της τον εαυτό μέσα από πρόχειρους σχεδιασμούς και αισθητική σύγχυση.
Και οι πολίτες;
Εντάξει, ας µη νιαουρίζουµε µόνο για τους δηµάρχους.
Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, δεν φτάνει να κράζουμε στο Facebook. Πρέπει να απαιτούμε. Να συµµετέχουμε. Να διεκδικούμε.
Η Αλεξανδρούπολη δεν είναι ούτε ανύπαρκτη, ούτε άσχηµη. Απλώς έχει πέσει όλα τα χρόνια, στα χέρια ανθρώπων που δεν την φρόντισαν όπως της αξίζει και πολιτών, που βολεύτηκαν στην παραίτηση.
Αν κάποτε η Αλεξανδρούπολη ήταν ροµαντική, τώρα είναι αντιαισθητική.
e-gata.gr
