Η περιπλάνηση του κ. Γιάννη Γλήνια στα σύνορα, επιβεβαιώνει αυτό που εμείς οι γάτες γνωρίζουμε καλά: η Ελλάδα δεν είναι χώρα, είναι ένα μόνιμο εργοτάξιο που ξέχασε να τελειώσει.
Από τη Σόφια μέχρι το Ορμένιο ο δρόμος είναι «ευρωπαϊκός», αλλά μόλις πατήσεις το πόδι σου στον περίφημο κάθετο άξονα του Έβρου, η πραγματικότητα σε προσγειώνει απότομα. Ένα έργο που το ακούμε από το 2007 και ακόμα το περιμένουμε, έχει καταντήσει ανέκδοτο και μέχρι να φτιάξουν το τέλος του δρόμου, θα έχει ήδη γεμίσει λακκούβες και θα θέλει πάλι ξήλωμα.
Η σύγκριση στα σύνορα προκαλεί θλίψη, αν δεν προκαλούσε γέλιο. Από τη μία πλευρά, το δικό μας τελωνείο προσφέρει μια εμπειρία από τα παλιά: σκοτάδι, κρύο και διαβατήρια που τα ψάχνουν οι υπάλληλοι ανάμεσα στα καφέ και τις τυρόπιτες. Από την άλλη, η Τουρκία σε υποδέχεται με ηλεκτρονικές πύλες, κάμερες και υποδομές που θυμίζουν αεροδρόμιο του εξωτερικού.
Το ξέσπασμα του συντοπίτη μας κ. Γλήνια για τους πολιτικούς και τις ατέλειωτες γιορτές που στήνουν, περιγράφει τέλεια τη μιζέρια της περιοχής. Στρογγυλά τραπέζια, υποσχέσεις για λιμάνια και τρένα που δεν έρχονται ποτέ, συνθέτουν ένα σκηνικό για κλάματα.
Η περίπτωση της Σαμοθράκης, που πήρε άδεια για τουρίστες αλλά δεν έχει τελωνείο να τους υποδεχτεί, είναι το κερασάκι στην τούρτα. Είναι σαν να σου τάζουν το δώρο, αλλά να κλειδώνουν την πόρτα. Όταν ένας άνθρωπος που είναι και ο ίδιος στην πολιτική αναρωτιέται «γιατί παίζουμε σε αυτό το θέατρο;», τότε η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Γιατί στην Ελλάδα η σοβαρότητα είναι είδος προς εξαφάνιση.
