Η Γάτα το γράφει καιρό. Τώρα το λένε και τα στοιχεία, χωρίς περιστροφές. Η δημογραφική κρίση δεν είναι απλώς ένα σενάριο.
Στους πρώτους μήνες του 2026, οι θάνατοι είναι σχεδόν διπλάσιοι από τις γεννήσεις. Πρόκειται για τη συνέχεια μιας πορείας που ξεκίνησε δεκαετίες πριν. Από τις περίπου 145.000 γεννήσεις των δεκαετιών του ’60 και του ’70, η χώρα έχει φτάσει σήμερα κοντά στις 65.000 ετησίως. Την ίδια στιγμή, ο μέσος όρος παιδιών ανά οικογένεια παραμένει χαμηλός, γύρω στο 1,5.
Λιγότερα παιδιά γεννιούνται, αλλά και λιγότεροι άνθρωποι βρίσκονται πια σε ηλικία για να κάνουν παιδιά. Ένας φαύλος κύκλος!
Στην περιφέρεια, η εικόνα είναι ακόμα πιο σκληρή. Κοινότητες χωρίς καμία γέννηση μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο, χωριά που γερνούν, τόποι που αδειάζουν χωρίς να το καταλαβαίνουν.
Οι ειδικοί επιμένουν ότι η ρίζα βρίσκεται πίσω, ήδη από τη δεκαετία του 1980, όταν άρχισε η σταθερή πτώση των γεννήσεων. Από τότε μέχρι σήμερα, άλλαξαν οι οικονομικές συνθήκες, οι προτεραιότητες, ο τρόπος ζωής. Η οικογένεια έγινε μικρότερη, η απόφαση για παιδί πιο δύσκολη, πιο αβέβαιη, πιο καθυστερημένη.
Η «αντίστροφη μέτρηση» δεν ξεκίνησε τώρα. Τρέχει εδώ και χρόνια. Αυτό που αλλάζει είναι ότι πλέον δεν μπορεί να αγνοηθεί. Δεν είναι θέμα αριθμών, αλλά κατεύθυνσης.
Και το συμπέρασμα είναι απλό. Όταν οι γεννήσεις δεν φτάνουν ούτε για να αντικαταστήσουν τους θανάτους, το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα. Είναι πόσο βαθιά έχει ήδη ριζώσει. Έτσι όπως πάμε, οι γάτες θα είναι περισσότερες από τα παιδιά.
