Ο Έβρος μέρα με τη μέρα, αδειάζει όλο και περισσότερο και αυτό το γνωρίζουν όλοι. Τα χωριά στο νομό μικραίνουν, τα σχολεία κλείνουν γιατί δεν υπάρχουν παιδιά και οι γειτονιές ησυχάζουν επικίνδυνα. Οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις και οι νέοι παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς, όχι γιατί το θέλουν, αλλά γιατί δεν έχουν λόγο να μείνουν.
Σε πολλά χωριά, η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, αφού δεν υπάρχει ούτε ένα παιδί για να ξεκινήσει το δημοτικό. Ναι, αυτή είναι δυστυχώς η σκληρή αλήθεια. Αυτός ο τόπος γερνάει και το μέλλον του μοιάζει σκοτεινό.
Όταν ένας νέος δεν μπορεί να βρει ένα σταθερό μεροκάματο για να ζήσει με αξιοπρέπεια, κανένα επίδομα δεν θα τον κρατήσει εδώ. Ο Έβρος δεν χρειάζεται προσωρινές λύσεις «για τα μάτια του κόσμου».
Χρειάζεται πραγματικές επενδύσεις στη γεωργία, στα εργοστάσια και στις μεταφορές, ώστε να δημιουργηθούν ευκαιρίες που θα κρατήσουν τον κόσμο στον τόπο του.
Για να μείνει μια οικογένεια στον Έβρο, δεν αρκεί απλά να επιβιώνει. Πρέπει να μπορεί να ζει ανθρώπινα και με αξιοπρέπεια. Οι Εβρίτες, νιώθουν ότι το κράτος τους έχει ξεχάσει και τους θυμάται μόνο όταν υπάρχει κάποια κρίση στα σύνορα. Και αυτή η αίσθηση ότι είσαι «ξεχασμένος» κάνει την απόφαση σου για φυγή, ακόμα πιο εύκολη. Τόσο απλά!
Το δημογραφικό δεν λύνεται δίνοντας κάποια χρήματα για κάθε παιδί που γεννιέται. Αυτά βοηθούν, αλλά δεν αλλάζουν τη ζωή σου. Ο Εβρίτης για να μείνει στον τόπο του, θέλει δουλειά, ασφάλεια και να ξέρει ότι το παιδί του θα έχει ένα καλύτερο αύριο.
Η ερήμωση του νομού φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή ενός πολιτικού συστήματος που απέτυχε παταγωδώς να προστατεύσει τον πιο ευαίσθητο πυλώνα της χώρας, αφήνοντας μια ολόκληρη περιοχή στην τύχη της.
Η ερήμωση του Έβρου, είναι αναμφίβολα αποτέλεσμα της πολιτικής ανεπάρκειας. Επί χρόνια, οι υπεύθυνοι λειτούργησαν με παρωπίδες, αδυνατώντας να προβλέψουν το προφανές. Ότι, ένας τόπος χωρίς επενδύσεις και κίνητρα νομοτελειακά θα πέθαινε.
Δεν έγινε το παραμικρό για να θωρακιστεί ο νομός οικονομικά και κοινωνικά. Αντί για έργα υποδομής και κίνητρα που θα καθιστούσαν τον Έβρο πόλο έλξης, οι κάτοικοι εισέπραξαν μόνο υποσχέσεις και ημίμετρα.
Ο Έβρος δεν αφέθηκε απλά στην τύχη του, προδόθηκε από την έλλειψη ενός σοβαρού οράματος που θα τον καθιστούσε έναν ζωντανό ακριτικό νομό, αντί για έναν τόπο-φάντασμα.
