Το Μνημείο Θρακικού Ελληνισμού στην Αλεξανδρούπολη ανεγέρθηκε για έναν ιερό λόγο. Να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη των ανθρώπων που ξεριζώθηκαν, που χάθηκαν, που κουβάλησαν τον πόνο του τόπου τους σε μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας.
Κι όμως, αυτό το μνημείο παραμένει μέχρι σήμερα μισό. Όχι ως κατασκευή, αλλά ως αφήγηση.
Γιατί μέσα στα αρχικά σχέδια υπήρχε κάτι που δεν ήταν διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ουσία. Τρεις ή τέσσερις πίνακες, παραστάσεις από το λεγόμενο «Μαύρο Πάσχα» της Θράκης. Εικόνες που θα έδιναν πρόσωπο στη μνήμη, που θα μετέφεραν το βάρος της ιστορίας όχι μόνο με λόγια, αλλά με εικόνα και συναίσθημα.
Πέρασαν χρόνια και αυτοί οι πίνακες δεν μπήκαν ποτέ.
Οι πολίτες της Αλεξανδρούπολης το θυμούνται. Και το λένε. Πού χάθηκε αυτή η υπόσχεση;
Την ίδια στιγμή, γίνονται εκδηλώσεις, κατατίθενται στεφάνια, ακούγονται λόγοι. Όμως κάτι λείπει. Και αυτό το «κάτι» δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι η ίδια η ψυχή του μνημείου.
Η Αλεξανδρούπολη δεν είναι μια τυχαία πόλη. Κουβαλά ιστορία, κουβαλά ρίζες, κουβαλά ανθρώπους που δεν ξέχασαν. Γι’ αυτό και τέτοιες εκκρεμότητες δεν περνούν απαρατήρητες, ούτε πρέπει να περνούν.
Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι απλώς γιατί δεν μπήκαν οι πίνακες. Είναι αν υπάρχει ακόμη η διάθεση να ολοκληρωθεί αυτό που ξεκίνησε.
Γιατί η μνήμη δεν μπορεί να περιμένει άλλο.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
