Το θέμα των σχολικών εκδρομών έχει μια όμορφη πλευρά, αλλά κρύβει και μια άσχημη πλευρά. Για πολλά παιδιά η εκδρομή είναι μια εμπειρία χαράς, παρέας και ανεμελιάς. Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά της τάξης: εκείνα τα παιδιά που για οικονομικούς λόγους δεν μπορούν να ακολουθήσουν, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια μικρή γραμμή διαχωρισμού μέσα στην ίδια τη σχολική κοινότητα.
Όταν κάποιοι μαθητές φεύγουν για ταξίδι και ένα μέρος της τάξης μένει πίσω να κάνει κανονικά μάθημα, η κατάσταση γίνεται άβολη. Την ώρα που οι συμμαθητές τους ζουν στιγμές χαλάρωσης και διασκέδασης, εκείνοι βρίσκονται σε μια αίθουσα, να κάνουν μάθημα αισθανόμενοι ότι βρίσκονται στο περιθώριο. Και όταν μάλιστα είναι υποχρεωμένα να παρακολουθήσουν μάθημα, με την απειλή απουσιών αν λείψουν, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη ψυχολογικά.
Θα πρέπει να αναζητηθούν τρόποι, ώστε κανένα παιδί να μην αισθάνεται ότι μένει πίσω, επειδή δεν μπορεί οικονομικά να ακολουθήσει. Το σχολείο, οι γονείς και η πολιτεία μπορούν να βρουν λύσεις, ώστε η εμπειρία να είναι πραγματικά κοινή.
Το σχολείο, δεν είναι μόνο χώρος γνώσης. Είναι και χώρος διαπαιδαγώγησης. Καλλιεργεί αξίες και ισότητα και τέτοιες δραστηριότητες, χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή στον τρόπο που οργανώνονται.
Η Γάτα έγινε αποδέκτης παραπόνων, με αφορμή εκδρομή σχολείου της Αλεξανδρούπολης, σε χώρα του εξωτερικού, από γονείς που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να στηρίξουν μια τόσο ακριβή εκδρομή, που φτάνει τα 900 ευρώ ανά μαθητή.
Οι γονείς αυτοί δεν ζητούν τίποτα πέρα από το να μην αποκλείονται τα παιδιά τους από μια εμπειρία που για τους υπόλοιπους μοιάζει αυτονόητη. Αισθάνονται ότι η εκδρομή, αντί να φέρνει τους μαθητές πιο κοντά, δημιουργεί αθέλητη ανισότητα και πίεση, αφήνοντας τα παιδιά που δεν μπορούν να ακολουθήσουν στο περιθώριο.
Η Γάτα θεωρεί πως οι αποφάσεις για τέτοιες δραστηριότητες πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη αυτές τις δυσκολίες, ώστε κανένα παιδί να μην νιώθει ότι η συμμετοχή του στην κοινότητα της τάξης, εξαρτάται από το πορτοφόλι του.
Χ.Δ
