Στη μάχη για να αποτραπούν οι πλημμύρες οικισμών στον Έβρο, έχουν μπει και δυνάμεις του στρατού, με προσωπικό της 50 Μ/Κ Ταξιαρχίας να συνδράμει, στην περιοχή του Τυχερού. Η εικόνα, μας είναι γνώριμη.
Κάθε φορά που τα νερά ανεβαίνουν στον Έβρο, εμφανίζονται φαντάροι, που κουβαλούν σακιά με άμμο. Ο στρατός, που θα έπρεπε να φυλάει τα σύνορα και να τρομάζει τους εισβολείς, μεταμορφώνεται σε εργολάβο των πλημμυρών. Στα χιόνια ο στρατός, στις πλημμύρες ο στρατός, στον καύσωνα ο στρατός. Όπου σκάει το πρόβλημα, ο στρατός. Σαν να είναι ο μόνος μηχανισμός που παίρνει μπρος όταν όλα τα άλλα μένουν από μπαταρία.
Και εκεί στο Τυχερό, οι άνθρωποι της 50 Μ/Κ Ταξιαρχίας κάνουν τη δουλειά τους με πειθαρχία, αλλά η Γάτα αναρωτιέται. Πώς στο καλό φτάσαμε στο σημείο να θεωρεί η πολιτεία φυσιολογικό να χρειάζονται φαντάροι για να σωθεί ένα χωριό; Μοιάζει περισσότερο με καψόνι στους φαντάρους, παρά με σοβαρά αντιπλημμυρικά έργα.
Η αληθινή κατάντια όμως, δεν είναι ότι οι στρατιώτες βοηθάνε, είναι ότι κάθε φορά πρέπει να βοηθάνε, σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο που να δουλεύει σωστά.
Ο στρατός υπάρχει για να υπερασπίζεται τη χώρα από εξωτερικές απειλές, να διασφαλίζει την εθνική άμυνα, να λειτουργεί ως αποτρεπτική δύναμη. Δεν είναι τεχνική υπηρεσία αντιπλημμυρικών έργων, ούτε μόνιμος μηχανισμός πολιτικής προστασίας. Όταν όμως σε κάθε φυσική καταστροφή, βλέπουμε φαντάρους που κουβαλούν σακιά με άμμο, τότε κάτι δεν λειτουργεί.
