Κάθε φορά που υπάρχει ανάγκη για αίμα, βλέπουμε τις ίδιες εκκλήσεις. Δήμοι, Μητροπόλεις, σύλλογοι, πρόσωπα με θεσμικό ρόλο. Σωστά.
Όταν όμως ένας θεσμός καλεί τον κόσμο να δώσει αίμα, οφείλει πρώτος να στέκεται στην καρέκλα του αιμοδότη. Όταν ένας αιρετός ζητά συμμετοχή, πρέπει να δείχνει δημόσια ότι συμμετέχει. Όταν η Εκκλησία μιλά για προσφορά ζωής, οφείλει να μετατρέπει το μήνυμα σε πράξη, όχι μόνο σε ανάρτηση.
Δεν γνωρίζουμε αν το κάνουν. Μα αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Δεν πρέπει να το μαντεύουμε. Πρέπει να το βλέπουμε.
Η κοινωνία εμπνέεται από το παράδειγμα, όχι από το σύνθημα. Εμπιστεύεται αυτόν που ιδρώνει δίπλα της, όχι αυτόν που απλώς απευθύνει κάλεσμα από απόσταση ασφαλείας. Και ναι, ο κόσμος πρέπει να ευαισθητοποιηθεί. Αλλά και οι θεσμοί πρέπει να αποδείξουν ότι δεν λειτουργούν μόνο επικοινωνιακά.
Αν θέλουμε να σπάσουμε «ρεκόρ αγάπης», ας ξεκινήσουμε σπάζοντας το ρεκόρ υποκρισίας. Ας δούμε δημάρχους, αντιδημάρχους, ιερείς, εκπροσώπους φορέων να δίνουν πρώτοι το αίμα τους.
Ας γίνει αυτό εικόνα που κυκλοφορεί, όχι μόνο το κάλεσμα. Τότε ο πολίτης δεν θα χρειάζεται προτροπή. Θα νιώθει ότι ανήκει σε μια κοινότητα που πράττει, όχι που απλώς μιλά.
Γιατί από θεωρίες και ευχές χορτάσαμε. Από πράξεις, όχι.
Η ΓΑΤΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ
