Η Γάτα διαβάζει την ανακοίνωση και για μια στιγμή σταματά. Τρίβει τα μάτια της. Ξαναδιαβάζει. «Στήριξη στην ελευθερία του Τύπου», λένε με στόμφο, με βαρύγδουπες λέξεις και δημοκρατικές κορώνες, οι τρεις δημοτικές παρατάξεις της αντιπολίτευσης, που αρέσκονται στα κοινά δελτία τύπου και ανακοινώσεις!
Η Γάτα συμφωνεί. Αλίμονο. Αρκεί βέβαια, να μην εννοούν τον Τύπο όταν γράφει για τους ίδιους. Γιατί εκεί κάπου χαλάει το παραμύθι και αρχίζει η γνωστή παράσταση με τα τηλεφωνήματα, τα “γιατί το έγραψες αυτό”, τα “δεν είναι έτσι τα πράγματα”, τα “κατέβασε το λίγο”, τα “δεν μας βοηθάς”. Λέω ψέματα? Μακάρι να συνέβαινε, όμως δυστυχώς δεν συμβαίνει.
Η Γάτα έχει δει το έργο πολλές φορές.
Όσο ο δημοσιογράφος ελέγχει τους άλλους, όλα καλά. Όσο φιλοξενεί διαφορετικές απόψεις, υπέροχα. Όσο κάνει έρευνα, δημοκρατία στο μεγαλείο της. Μόλις όμως η έρευνα, η κριτική και οι διαφορετικές απόψεις ακουμπήσουν τους ίδιους, τότε ξαφνικά η ελευθερία του Τύπου χρειάζεται…πάει περίπατο. Τότε αρχίζουν οι ενοχλήσεις, οι πιέσεις, τα μισόλογα και οι απειλές!
Και κάπου εδώ η ειρωνεία γίνεται σχεδόν ποιητική
Οι ίδιοι που μιλούν για φίμωση, θεωρούν αυτονόητο ότι πρέπει να βρίσκονται στο απυρόβλητο. Οι ίδιοι που επικαλούνται τον έλεγχο της εξουσίας, δυσκολεύονται αφόρητα, όταν αυτός ο έλεγχος στρέφεται προς το μέρος τους. Η Γάτα χαμογελά πικρά. Δεν πείθουν κανέναν, πέρα από τον εαυτό τους. Και ίσως ούτε αυτόν, αν μείνει μόνος του, χωρίς μικρόφωνο και χωρίς τηλέφωνο στο χέρι.
Τι ειρωνεία, αλήθεια
Να γράφεις για ελευθερία του Τύπου και να εκνευρίζεσαι όταν ο Τύπος κάνει ακριβώς αυτό που περιγράφεις. Να μιλάς για δημοκρατία και να δυσφορείς όταν η κριτική δεν σου χαϊδεύει τα αφτιά. Η Γάτα πάντως, κρατά σημειώσεις.
Γιατί η μνήμη είναι κι αυτή μια μορφή ελευθερίας.
Και αυτή όσο κι αν ενοχλεί, δεν κατεβαίνει με κανένα τηλεφώνημα.
