Η αφορμή για αυτό το κείμενο προέκυψε από ένα περιστατικό που συνέβη σε τοπικό δημοσιογράφο, όταν δέχθηκε παρέμβαση σχετικά με στόχο να επηρεαστεί ή να μετριαστεί ένα δημοσίευμα. Ένα περιστατικό που, δυστυχώς δεν είναι μεμονωμένο, αλλά επαναλαμβάνεται συχνά στην τοπική κοινωνία.
Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, αλλά είναι αρκετά συχνό ώστε να μην μπορεί να αγνοηθεί.
Η ελευθερία του Τύπου θεωρείται αυτονόητη σε κάθε δημοκρατική κοινωνία. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να ερευνούν, να ασκούν κριτική και να παρουσιάζουν διαφορετικές απόψεις, χωρίς φόβο ή περιορισμούς.
Στα λόγια, αυτό είναι αποδεκτό. Στην πράξη όμως, τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο απλά. Η ελευθερία του Τύπου γίνεται εύκολα αποδεκτή, μόνο όταν δεν ενοχλεί. Όταν όμως ενοχλεί, εμφανίζονται οι γνωστές αντιδράσεις, τηλεφωνήματα, αμφισβήτηση του περιεχομένου, υποδείξεις για το πώς «θα έπρεπε» να παρουσιαστεί ένα θέμα, ή πίεση για να αλλάξει ο τόνος.
Όσο ο δημοσιογράφος ελέγχει τους άλλους, όλα λειτουργούν ομαλά. Όσο φιλοξενεί διαφορετικές απόψεις, μια χαρά. Όταν όμως η έρευνα και η κριτική στρέφονται προς εκείνους που ασκούν εξουσία, τότε η αποδοχή αυτή συχνά υποχωρεί. Εκεί αρχίζουν οι ενοχλήσεις, οι πιέσεις και οι προσπάθειες ελέγχου.
Η πραγματικότητα είναι απλή.
Η κριτική αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της δημόσιας ζωής. Δεν είναι υποχρεωτικά ευχάριστη. Έχει όμως όρια, δεν μπορεί να είναι προσβλητική ή ανυπόστατη. Από τη στιγμή όμως που κινείται εντός αυτών των ορίων, οφείλει να γίνεται ανεκτή.
Οι πολιτικοί, όπως και κάθε δημόσιο πρόσωπο, κρίνονται για τις πράξεις και τις αποφάσεις τους. Η απάντηση στην κριτική δεν μπορεί να είναι η πίεση ή η παρέμβαση. Πρέπει να είναι τα ίδια, τα έργα τους.
Να αντέχεις στην κριτική δεν είναι αδυναμία. Είναι βασική προϋπόθεση για να λειτουργεί σωστά η δημοκρατία.
