Η αφορμή για αυτό το κείμενο ήταν ένα περιστατικό που συνέβη σε τοπικό δημοσιογράφο, όταν έγινε προσπάθεια να επηρεαστεί ή να μετριαστεί ένα δημοσίευμά του. Δυστυχώς, δεν πρόκειται για κάτι σπάνιο. Παρόμοια περιστατικά επαναλαμβάνονται συχνά στην τοπική κοινωνία.
Η ελευθερία του Τύπου θεωρείται βασικό στοιχείο κάθε δημοκρατίας. Όλοι συμφωνούν ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να ερευνούν, να ασκούν κριτική και να παρουσιάζουν διαφορετικές απόψεις χωρίς φόβο και περιορισμούς.
Στην πράξη, όμως, η ελευθερία του Τύπου φαίνεται να γίνεται αποδεκτή κυρίως όταν δεν ενοχλεί. Όταν ένα δημοσίευμα προκαλεί αντιδράσεις, αρχίζουν τα τηλεφωνήματα, οι αμφισβητήσεις, οι υποδείξεις για το πώς «θα έπρεπε» να παρουσιαστεί ένα θέμα ή οι πιέσεις για να αλλάξει ο τόνος του.
Όσο η κριτική αφορά άλλους, όλα φαίνεται να λειτουργούν ομαλά. Όταν όμως στρέφεται προς εκείνους που ασκούν εξουσία, η αποδοχή συχνά περιορίζεται. Τότε εμφανίζονται οι ενοχλήσεις, οι πιέσεις και οι προσπάθειες παρέμβασης.
Η πραγματικότητα είναι απλή: η κριτική είναι μέρος της δημόσιας ζωής. Δεν είναι πάντα ευχάριστη, αλλά είναι απαραίτητη. Φυσικά, έχει όρια. Δεν μπορεί να είναι προσβλητική, συκοφαντική ή χωρίς βάση. Όταν όμως κινείται μέσα σε αυτά τα όρια, πρέπει να γίνεται αποδεκτή.
Οι πολιτικοί και όλα τα δημόσια πρόσωπα κρίνονται για τις πράξεις και τις αποφάσεις τους. Η απάντηση στην κριτική δεν μπορεί να είναι η πίεση ή η προσπάθεια ελέγχου ενός δημοσιογράφου. Η απάντηση πρέπει να είναι τα έργα και οι πράξεις τους.
Το να αντέχει κάποιος την κριτική δεν είναι αδυναμία. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να λειτουργεί σωστά η δημοκρατία.
