Με αφορμή όσα υποστήριξε η κυρία Καρυστιανού περί πνευματικού και ηγουμένης, δεν γίνεται να μη σταθεί κανείς στη λεπτή αλλά κρίσιμη γραμμή ανάμεσα στην προσωπική ανάγκη παρηγοριάς και στο δημόσιο μήνυμα που εκπέμπει ένας άνθρωπος της ιατρικής.
Η απώλεια παιδιού είναι τραύμα που ξεπερνά τις αντοχές σχεδόν κάθε ανθρώπου και είναι απολύτως κατανοητό να ψάχνεις κάπου να πιαστείς για να μη διαλυθείς. Όταν όμως αυτή η αφήγηση παρουσιάζεται χωρίς καμία αναφορά στη ψυχιατρική ή ψυχολογική στήριξη, δημιουργείται η αίσθηση ότι μπροστά στον ακραίο ψυχικό πόνο η επιστήμη απουσιάζει ή δεν επαρκεί.
Κι αυτό, ειδικά σε μια κοινωνία που ήδη αντιμετωπίζει με καχυποψία την ψυχική υγεία, λειτουργεί υπονομευτικά. Δεν είναι ζήτημα πίστης, ούτε αμφισβήτησης του δικαιώματος του καθενός να στραφεί όπου αντέχει.
Είναι ζήτημα ευθύνης λόγου, γιατί άλλο να μιλάς ως πονεμένος άνθρωπος και άλλο να μιλάς ως γιατρός, ακόμη κι αν δεν είσαι ψυχίατρος. Όταν αυτά τα δύο μπλέκονται χωρίς ξεκάθαρα όρια, αυτό που μένει δεν είναι η παρηγοριά, αλλά μια σιωπηλή απαξίωση της ψυχιατρικής φροντίδας εκεί που τη χρειάζεται κανείς περισσότερο.
